Kucyki i zaczarowana jabłoń

— Bajka do czytania —

W Krainie Tęczowych Łąk mieszkały trzy małe kucyki: Różowy Puszek, Niebieski Bryk i Żółty Iskierka. Każdego dnia biegały po łące, skakały przez kolorowe kwiaty i piły wodę ze srebrzystego strumyka.

Pewnego słonecznego poranka kucyki znalazły coś niezwykłego – małą jabłoń o złotych listkach. Na jej gałęziach wisiały trzy błyszczące jabłka, które pachniały słodko jak miód i cynamon.

Pierwszy zobaczył je Różowy Puszek. – Patrzcie, jakie cudne! – zawołał. – Chcę to największe! – dodał Niebieski Bryk. – A ja to najmniejsze, bo jest śliczne! – powiedział Żółty Iskierka. I zaczęli się kłócić, każdy chciał jabłko tylko dla siebie.

Wtedy zza chmury wyłonił się stary kucyk o siwej grzywie – Mądrala. – Dlaczego się kłócicie? – zapytał łagodnie. – Każdy chce jabłko – mruknął Puszek. Mądrala uśmiechnął się: – Może lepiej podzielcie się po równo? Wtedy jabłoń da wam jeszcze więcej.

Kucyki spojrzały po sobie, po czym podzieliły każde jabłko na trzy kawałki. Każdy dostał po kawałku każdego jabłka. Zjadły je, ale były małe i trochę im smutno. – Niby się podzieliliśmy, ale mało – westchnął Bryk.

Nagle złota jabłoń zajaśniała mocniej. Z jej gałęzi spadło jeszcze więcej jabłek – tym razem cały koszyk. – Och! – zdziwiły się kucyki. – Dzielenie się sprawiło, że jabłoń dała nam więcej! – ucieszył się Iskierka.

Od tego dnia kucyki zawsze dzieliły się wszystkim, co miały: jabłkami, kwiatami i zabawkami. Każdy miał tyle samo, a radość była o wiele większa.

Wieczorem, gdy na niebie zaświeciły gwiazdy, kucyki położyły się na miękkiej trawie. Przytuliły się do siebie, a wiatr niósł im szept: „Dobranoc, dzielne kucyki”. I zasnęły spokojnie, śniąc o złotych jabłkach.