Kubuś i tajemnica wspólnej zabawy

— Bajka do czytania —

Mały miś Kubuś miał swój przytulny kącik pełen klocków, misiów i kolorowych piłek. Lubił bawić się w samotności – układać wieże z klocków i obserwować, jak się przewracają.

Pewnego dnia Kubuś usłyszał głośny śmiech dobiegający z pokoju obok. To jego przyjaciele, Hania i Tofik, bawili się w chowanego. Kubuś zastanawiał się, czy do nich dołączyć, ale bał się, że nie będzie mógł bawić się po swojemu.

W końcu odważył się i wszedł do pokoju. Hania krzyknęła: „Kubuś! Wspaniale, że jesteś!”. Kubuś uśmiechnął się, ale szybko zrobił mu się smutno, gdy zobaczył, że Tofik bierze jego ulubioną czerwoną piłkę. „To moja!” – powiedział Kubuś i schował piłkę za siebie.

Hania i Tofik spojrzeli po sobie. „Możemy się nią pobawić razem?” – zapytała Hania. Kubuś pokręcił głową. Wtedy Tofik powiedział: „Zobacz, mam tutaj duży koc. Możemy zrobić domek, a piłka będzie w środku”. Kubuś zaczął się zastanawiać: czy dzielenie się może być fajne?

Powoli podał piłkę, a Tofik rozłożył koc. Zrobili razem wspaniały namiot. Kubuś włożył do środka wszystkie swoje klocki, a Hiana dodała lampkę. Wspólnie budowali zamek, a piłka służyła za księżyc. Kubuś śmiał się najgłośniej ze wszystkich.

Kiedy nadszedł wieczór, mama zawołała Kubusia do kąpieli. Pożegnał się z przyjaciółmi i przytulił swoją przytulankę. „Mamo, dzisiaj dzieliłem się piłką i było super!” – powiedział. Mama pogłaskała go po głowie i uśmiechnęła się.

W oknie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kubuś położył się w swoim łóżeczku, a mama otuliła go kołderką. „Pamiętaj, Kubusiu, że wspólna zabawa jest jak gwiazdy – im więcej ich świeci, tym jaśniej na niebie” – szepnęła. Kubuś zamknął oczy i uśmiechnął się słodko, zasypiając przy dźwiękach delikatnego chrapania.