Bajka o Ksiezycu, ktory zgubil usmiech

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na niebie nad małym miasteczkiem mieszkał Księżyc. Był on bardzo wyjątkowy, bo każdej nocy uśmiechał się szeroko do wszystkich dzieci, które spoglądały w górę. Jego uśmiech był tak ciepły, że nawet największe ciemności stawały się przyjemne.

Jednak pewnej nocy, gdy Księżyc przecierał swoje srebrne oczy, poczuł, że coś jest nie tak. Jego uśmiech zniknął! Zamiast radosnej buzi, na niebie pojawiła się smutna, okrągła twarz. „Ojej, musiałem go zgubić gdzieś po drodze” – pomyślał Księżyc i postanowił wyruszyć na poszukiwania.

Poleciał najpierw nad łąkę, gdzie małe świetliki tańczyły wśród traw. „Czy widzieliście mój uśmiech?” – zapytał cicho. Świetliki zatrzymały się i jeden z nich odpowiedział: „Nie, Księżycu, ale jeśli chcesz, zaświecimy ci jaśniej, żebyś lepiej widział”. I tak wszystkie świetliki rozbłysły razem, tworząc złotą ścieżkę.

Księżyc podziękował i poleciał dalej, nad wielkie morze. Tam zobaczył delfiny wyskakujące z wody. „Delfiny, czy spotkałyście mój uśmiech?” – zapytał. Delfiny zatrzymały się i jedna z nich powiedziała: „Nie widziałyśmy, ale możemy ci pomóc szukać. Nasze piosenki rozweselą cię po drodze”. I zaczęły śpiewać melodyjne dźwięki, które niosły się po falach.

Księżyc poczuł się trochę lepiej, ale wciąż był smutny. Poleciał więc na szczyt najwyższej góry, gdzie mieszkała stara, mądra Sowa. „Sowo, wiesz wszystko. Gdzie znajdę mój uśmiech?” – zapytał. Sowa zamrugała swoimi wielkimi oczami i odparła: „Twój uśmiech nie zgubił się na zewnątrz. On jest w tobie, ale zapomniałeś, jak go pokazać. Pomyśl o kimś, kogo kochasz”.

Księżyc zamknął oczy i pomyślał o wszystkich dzieciach, które co wieczór patrzą na niego z nadzieją. O ich małych rączkach machających do niego, o ich uśmiechach, gdy widzą jego blask. I nagle, bez ostrzeżenia, jego uśmiech wrócił – szeroki, ciepły i promienny.

Świetliki zatańczyły radośnie, delfiny zaśpiewały głośniej, a Sowa pokiwała głową z uznaniem. Księżyc zrozumiał, że jego uśmiech zawsze był z nim, ale musiał o nim pamiętać. Od tej nocy każdego wieczoru uśmiechał się do wszystkich dzieci, a one uśmiechały się do niego.

A gdy małe dziewczynki i chłopcy kładli się spać, patrzyli w okno i widzieli uśmiechnięty Księżyc. Wiedzieli, że jutro znów będzie na nich czekał, a oni zasypiali spokojnie, otuleni srebrnym blaskiem i ciszą nocy.