Księżniczka Zosia i senne gwiazdy

— Bajka do czytania —

W małym królestwie nad srebrnym jeziorem mieszkała mała księżniczka o imieniu Zosia. Miała złote loki, różową sukienkę i najpiękniejszy uśmiech na świecie. Każdego wieczoru patrzyła w okno i marzyła o przygodach, zanim zaśnie. Tylko dziś coś było nie tak – sen nie chciał przyjść.

Wstała więc cichutko, narzuciła ciepły szlafrok i na bosych stopach wybiegła do ogrodu. Księżyc świecił jasno, a trawa była miękka i chłodna. Nagle zobaczyła maleńki świetlik, który tańczył w powietrzu. – Dobry wieczór, księżniczko – powiedział świetlik. – Czemu nie śpisz?

– Nie mogę zasnąć – westchnęła Zosia. – Chciałabym zobaczyć coś magicznego. Świetlik zaświecił radośnie i powiedział: – Chodź, pokażę ci senne gwiazdy. Są tuż nad łąką. Zosia poszła za nim, a im dalej szła, tym więcej świetlików pojawiało się wokół.

Na łące gwiazdy były tak blisko, że można było je pogłaskać. Jedna z nich, najmniejsza i najjaśniejsza, zsunęła się niżej i usiadła na ramieniu Zosi. – Jesteś zmęczona, prawda? – zapytała gwiazda. – Twoje oczy same się zamykają. Sen to nie koniec zabawy, sen to początek nowej przygody.

– Ale ja chcę się bawić! – zaprotestowała Zosia. Gwiazda uśmiechnęła się ciepło. – W snach możesz latać na obłokach i tańczyć z motylami. Każdy sen to twój własny, tajemniczy świat. A rano, gdy się obudzisz, będziesz mieć jeszcze więcej siły do zabawy.

Świetliki zaczęły wirować wokół, tworząc migoczącą ścieżkę. Zosia poczuła, jak jej powieki stają się ciężkie. Przetarła oczy i ziewnęła. – Już rozumiem – szepnęła. – Sen też może być przygodą. Podziękowała gwiazdzie i świetlikom i powoli wróciła do zamku.

W swoim pokoju wskoczyła pod kołdrę. Okno było otwarte, a przez nie wpadało miękkie światło księżyca. Zosia zamknęła oczy i uśmiechnęła się. Czuła, jak sen otula ją jak puchowa pierzyna. Zanim zasnęła, pomyślała o gwiazdach tańczących nad łąką.

Tej nocy śniła o tym, jak leci na srebrnym obłoku, a wokół niej wirują świetliki i gwiazdy śpiewają cichą kołysankę. A gdy słońce wstało, Zosia obudziła się wypoczęta i uśmiechnięta. Wiedziała już, że spokojny sen to najlepszy prezent, jaki można sobie dać.

Teraz w zamku zapadła cisza. Księżniczka spała słodko, a nad jej łóżkiem czuwały gwiazdy – te prawdziwe na niebie i te, które nosiła w sercu. Dobranoc, mała Zosiu. Dobranoc, maleńkie światełka.