Księżniczka Stokrotka i ogród zapomnianych uśmiechów

— Bajka do czytania —

W zamku nad Błękitnym Stawem mieszkała mała księżniczka Stokrotka. Miała wielkie, zielone oczy i włosy koloru promieni słońca. Codziennie biegała po zamkowych ogrodach, gdzie rosły najpiękniejsze kwiaty w całym królestwie. Jednak pewnego ranka wydarzyło się coś dziwnego.

Stokrotka weszła do ogrodu i zobaczyła, że kwiaty stoją smutne, pochylone, a ich płatki straciły barwy. Najgorsze było to, że nie pachniały. – Co się stało? – zapytała szeptem. Jeden z tulipanów westchnął cichutko: – Ktoś zabrał z ogrodu wszystkie uśmiechy. Bez nich nie umiemy pachnieć.

Księżniczka postanowiła pomóc. Przycupnęła na ławeczce i zastanawiała się, gdzie mogły się podziać uśmiechy. Nagle nad jej uchem zabrzęczała mała pszczółka o imieniu Miodunka. – Ja wiem! – powiedziała. – Uśmiechy spadły do podziemnego strumienia i teraz płyną w stronę Ciemnego Lasu. Trzeba je złowić!

Stokrotka razem z Miodunką wyruszyły nad strumień. Woda była chłodna i kryształowa, ale na dnie migotały maleńkie, złote punkciki – to były uśmiechy. – Jak je wyciągnąć? – zastanawiała się księżniczka. Pszczółka poradziła: – Musisz stworzyć nowe uśmiechy i rzucić je do wody. One przyciągną stare.

Księżniczka zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak śmiała się, gdy piesek zamkowy łapał muchy. Uśmiechnęła się promiennie, a z jej ust wypłynął mały, błyszczący uśmiech. Wpadł do strumienia i zaraz przyciągnął dziesięć starych. – Działa! – zawołała Miodunka. Stokrotka uśmiechała się dalej, przywołując wszystkie radosne chwile: urodziny taty, tańce w sali balowej, śniadanie z babcią.

Wkrótce strumień wypełnił się setkami złotych iskierek. Zebrały się w wielką kulę i poleciały prosto do ogrodu. Kwiaty natychmiast wyprostowały się, a ich płatki zajaśniały kolorami. Pachniały mocniej niż kiedykolwiek – wanilią, poziomkami i poranną rosą. – Dziękujemy! – szepnęły chórem.

Od tego dnia księżniczka Stokrotka pamiętała, że uśmiech to najskuteczniejsze zaklęcie na świecie. Rozdawała go każdemu: służącym, strażnikom, kucharzom, a nawet małym myszkom w spiżarni. A jeśli zobaczyła smutny kwiat – uśmiechała się do niego z całej siły.

Wieczorem, gdy księżyc rozświetlił ogród, Stokrotka wróciła do swojej komnaty. Miodunka usiadła na parapecie i zaczęła nucić kołysankę. Księżniczka zamknęła oczy, a do jej pokoju wleciały złote uśmiechy – delikatnie otuliły poduszkę i aż do rana strzegły jej snu. Tak kończy się dzisiejsza bajka. Dobranoc, gwiazdy już świecą.