Księżniczka Marcinka i Jej Tajemnicze Imię

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, za siedmioma wzgórzami i trzema rzekami, w małym, kolorowym królestwie mieszkała księżniczka o imieniu Marcinka. Marcinka nie była jednak zwyczajną księżniczką – wolała biegać boso po łące niż tańczyć na balach. Pewnego dnia odkryła, że zgubiła gdzieś swoje imię i postanowiła je odnaleźć.

Marcinka wyruszyła w podróż przez zielony las, gdzie spotkała wiewiórkę rudą jak zachód słońca. Wiewiórka schowała orzeszki w dziupli i zapytała: „Dokąd idziesz, mała księżniczko?” Marcinka westchnęła: „Szukam swojego imienia, bo zapomniałam, jakie jest naprawdę.” Wiewiórka uśmiechnęła się i podała jej szyszkę, mówiąc: „To może pomóc – szyszka szumi jak wiatr.”

Dalej, nad strumieniem, Marcinka spotkała bobra, który budował tamę. „Czego szukasz, mała?” – zapytał bóbr. „Zgubiłam swoje imię” – odpowiedziała Marcinka. Bóbr dał jej gałązkę wierzby: „Wierzba płacze, ale jej gałązki są mocne – może i twoje imię jest mocne.” Marcinka podziękowała i ruszyła dalej, czując, że imię czeka gdzieś blisko.

Na polanie pełnej kwiatów Marcinka ujrzała starą sówkę, która mrugała do niej wielkimi oczami. „Widziałam wiele księżniczek” – powiedziała sówka. „Każda ma w sobie coś wyjątkowego. A ty, moja droga, jesteś odważna jak lew i dobra jak poranna rosa.” Marcinka poczuła ciepło w sercu i zapytała: „Czy wiesz, jak mam na imię?”

Sówka odpowiedziała tajemniczo: „Twoje imię jest zapisane w gwiazdach, ale możesz je znaleźć, jeśli zamkniesz oczy i pomyślisz o tym, co lubisz najbardziej.” Marcinka zamknęła oczy i przypomniała sobie, jak uwielbia biegać po łące, słuchać śpiewu ptaków i pomagać innym. Wtedy w myślach usłyszała szept: „Jesteś Marcinka – księżniczką przyjaźni.”

Kiedy otworzyła oczy, zobaczyła, że wiewiórka, bóbr i sówka otoczyli ją w kręgu. „Znaleźliśmy twoje imię!” – zawołali zgodnie. Marcinka uśmiechnęła się promiennie i podziękowała im za pomoc. Zrozumiała, że imię nie jest tylko słowem – to, kim jesteśmy, pokazują nasze czyny i przyjaźń.

Wróciła do zamku, a jej rodzice – król i królowa – z radością powitali ją. „Marcinko, twoje imię jest piękne, bo ty jesteś piękna w środku” – powiedziała mama. Od tego dnia Marcinka wiedziała, że najważniejsze jest być sobą i mieć wokół przyjaciół, którzy cię kochają.

Gdy zapadł zmrok, Marcinka położyła się do swojego łóżka, a przez okno wpadły do pokoju promienie księżyca. Patrzyła na gwiazdy i szeptała: „Jestem Marcinka, księżniczka przyjaźni.” I wtedy, spokojnie i szczęśliwie, zasnęła, a gwiazdy świeciły nad nią jak strażnicy snów.