Bajka o księżniczce Iskierce i księciu Chmureczce

— Bajka do czytania —

W krainie za siedmioma tęczami, gdzie słońce nigdy nie zachodziło zbyt szybko, mieszkała mała księżniczka o imieniu Iskierka. Miała złote loki i oczy błyszczące jak dwa błękitne jeziorka, a jej ulubionym zajęciem było zbieranie stokrotek na łące.

Pewnego dnia, gdy Iskierka bawiła się w ogrodzie, zobaczyła małego chłopca w srebrzystej tunice, który smutno siedział na kamieniu. To był książę Chmureczka z sąsiedniego królestwa. – Dlaczego jesteś taki smutny? – zapytała księżniczka. – Bo zgubiłem swój latający dywanik i nie mogę polecieć do domu – odpowiedział cicho książę.

Iskierka uśmiechnęła się ciepło. – Nie martw się, pomogę ci go znaleźć. Razem przeszukali ogród, zaglądając pod każdy krzaczek róży i za każdą doniczkę z lawendą. Nagle Iskierka dostrzegła coś błyszczącego w koronie starego dębu. – Spójrz! – zawołała, wskazując palcem.

Chmureczka wspiął się na drzewo, ale gałąź była śliska. – Nie dam rady – westchnął. – A może spróbujemy inaczej? – zaproponowała Iskierka. Przyniosła swoją ulubioną chusteczkę w gwiazdki, a książę zrobił z niej mały spadochron. Iskierka dmuchnęła, a chusteczka frunęła w górę, strącając latający dywanik. – Udało się! – krzyknęli oboje z radości.

Książę Chmureczka podziękował Iskierce i zapytał, czy może odprowadzić ją do zamku. Po drodze zobaczyli małego jeżyka, który utknął w krzaku malin. Iskierka ostrożnie rozchyliła gałązki, a Chmureczka pomógł jeżykowi wyjść. Jeżyk zatańczył z wdzięczności, a dzieci roześmiały się wesoło.

Gdy dotarli do zamku, Iskierka zaprosiła księcia na herbatkę z miodem i malinami. Siedzieli na miękkich poduchach i opowiadali sobie o swoich królestwach. – Wiesz – powiedziała Iskierka – najważniejsze to mieć przyjaciela, który pomoże ci w potrzebie. – Masz rację – odparł książę – i ty jesteś najlepszą przyjaciółką, jaką mogłem spotkać.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, książę Chmureczka wsiadł na latający dywanik i pomachał Iskierce na pożegnanie. – Do zobaczenia jutro! – zawołał, a dywanik uniósł go wysoko w niebo. Iskierka patrzyła za nim, czując w sercu ciepło i radość.

Tej nocy księżniczka Iskierka leżała w swoim łóżku, patrząc przez okno na gwiazdy. Uśmiechnęła się, myśląc o dzisiejszym dniu. Zamknęła oczy, a wokół niej zapanowała cisza, przerywana tylko szelestem firanek na wietrze. Śpij dobrze, mała księżniczko – szepnęły gwiazdy, a Iskierka zasnęła spokojnie.