Bajka o kruku i lisie

— Bajka do czytania —

W środku wielkiego lasu, gdzie drzewa szeptały tajemnice wiatrowi, mieszkał mądry kruk o czarnych jak noc piórach. Pewnego dnia, gdy zbierał błyszczące kamyki nad strumieniem, usłyszał cichy płacz. To mały lisik utknął między korzeniami starego dębu i nie mógł się wydostać.

Kruk od razu pochylił głowę i zapytał: 'Dlaczego płaczesz, mały przyjacielu?'. Lisik wyjaśnił, że bawił się w chowanego ze swoim rodzeństwem i przypadkowo wpadł w tę pułapkę. Jego rude futerko było już całe w błocie, a łapki drżały ze zmęczenia.

Choć kruk wiedział, że lisy czasem płatają figle, w jego sercu zrodziło się współczucie. 'Pomogę ci' - powiedział i zaczął szukać sposobu. Wziął mocny patyk w dziób i delikatnie podważył korzenie, uwalniając małego więźnia. Lisik wyskoczył radośnie, merdając puszystym ogonem.

Od tego dnia kruk i lis stali się nierozłącznymi przyjaciółmi. Kruk uczył lisa rozpoznawać śpiew ptaków, a lis pokazywał krukowi najlepsze jagodowe krzewy. Inne zwierzęta dziwiły się tej przyjaźni, bo przecież kruki i lisy rzadko się zaprzyjaźniają.

Pewnej jesieni, gdy liście zaczęły spadać złotym deszczem, lis zachorował. Leżał w swojej norze, słaby i smutny. Kruk nie zostawił przyjaciela w potrzebie - każdego ranka przynosił mu świeże owoce i opowiadał historie, by rozweselić chorego.

Zima była wyjątkowo mroźna tego roku. Kruk, który zwykle odlatywał do cieplejszych krajów, postanowił zostać. 'Nie opuszczę cię, przyjacielu' - powiedział, wijąc gniazdo w pobliżu nory lisa. Dzielili się zapasami i grzali wzajemnie swoją obecnością.

Gdy nadeszła wiosna, lis wyzdrowiał, a ich przyjaźń stała się jeszcze silniejsza. Pewnego dnia urządzili wielką ucztę dla wszystkich leśnych zwierząt. Nawet stary borsuk, który początkowo kręcił nosem na tę przyjaźń, musiał przyznać, że to piękne, gdy różne stworzenia potrafią się porozumieć.

Wieczorami kruk i lis siadali na najwyższej gałęzi starego dębu i patrzyli, jak słońce zachodzi za górami. Śpiewali razem piosenki o przyjaźni, a ich głosy mieszały się z szumem liści. Gdy zapadała noc, zasypiali obok siebie, otuleni blaskiem księżyca i ciepłem prawdziwej przyjaźni.