Bajka o krowie, która uczyła się tańczyć

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, przy srebrzystym strumieniu mieszkała krowa o imieniu Łaciata. Miała czarne i białe łaty jak puzzle ułożone przez wiatr. Łaciata kochała patrzeć, jak sarna Zwinna skacze przez polany, a zajączki robią fikołki. Pewnego wieczoru westchnęła: „Ja też chcę tańczyć!”

Zaczęła więc podskakiwać – raz na prawo, raz na lewo. Lecz jej wielkie kopyta robiły „bum, bum, bum”, a ogon machał jak chorągiewka. Zajączki popatrzyły i zachichotały. „Krowa tańczy? Niemożliwe!” – szepnęły do siebie. Łaciata spuściła łeb i poczuła smutek.

Przyszedł do niej stary wół Barnaba. „Łaciatko, a może pokażesz nam, jak ty się poruszasz?” – zapytał łagodnie. Łaciata westchnęła i zaczęła iść powoli, dostojnie, kołysząc się jak statek na falach. Każdy jej krok był spokojny i pewny. Wół się uśmiechnął.

„To jest twój taniec” – powiedział. „Nie każdy musi fruwać jak motyl. Ty tańczysz ziemią, trawą i powolnym rytmem słońca.” Łaciata podniosła głowę. Zobaczyła, że jej cień na łące też tańczy – wielki, łagodny cień pełen ciepła.

Zachęcona słowami wołu, Łaciata zatańczyła swój najpiękniejszy taniec. Wolno, z gracją, sunęła przez łąkę, a wokół niej zakwitały stokrotki. Sarenka patrzyła z podziwem, zajączki przestały chichotać. „Jaka piękna!” – zawołały.

Wieczorem księżyc wszedł na niebo. Łaciata położyła się na miękkiej trawie, a wokół niej zebrały się zwierzęta. „Każdy ma swój własny taniec” – szepnęła Łaciata. „Ważne, żeby go odnaleźć i tańczyć z sercem.”

I tak, gdy gwiazdy zapaliły się nad łąką, wszystkie zwierzęta tańczyły – każde na swój sposób. Świerszcze grały, a Łaciata, zamknąwszy oczy, z uśmiechem wsłuchiwała się w ciszę. Powoli zapadała w sen, a ciepły wiatr głaskał jej łaty.

Dobranoc, Łaciatko – szumiała trawa. Dobranoc – odpowiedziały gwiazdy. I cała łąka pogrążyła się w słodkim śnie, pełnym łagodnych rytmów i kolorowych łat.