Malinka i tajemnicza łąka

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, gdzie kwitły żółte mlecze, mieszkała krowa Malinka. Miała białą łatkę na czole, która wyglądała jak mała chmurka. Malinka była bardzo ciekawska – zawsze chciała wiedzieć, co kryje się za najbliższym pagórkiem.

Pewnego słonecznego dnia Malinka zobaczyła za pagórkiem coś niebieskiego. – To chyba jezioro! – pomyślała. Jej serduszko zabiło mocniej z ekscytacji. Nigdy nie była tak daleko od domu, ale bardzo chciała zobaczyć, co tam jest.

Podbiegła do swojej mamy, która pasła się obok. – Mamo, mamo! Za pagórkiem jest jakieś niebieskie miejsce! Czy mogę pójść i sprawdzić? – zapytała. Mama uśmiechnęła się łagodnie. – Możesz, kochanie, ale pamiętaj, żeby wrócić przed zachodem słońca i nie oddalać się zbytnio od łąki – powiedziała. Malinka obiecała, że będzie ostrożna.

Ruszyła w drogę. Szła przez wysoką trawę, a dzwoneczek na szyi cicho brzęczał. Po chwili spotkała rudego liska, który grzał się na kamieniu. – Dokąd idziesz, mała krowko? – zapytał lis. – Szukam niebieskiego miejsca za pagórkiem – odpowiedziała Malinka. – O, ja też tam czasem chodzę – powiedział lis. – Pokażę ci skrót przez las, będzie szybciej. I tak szli razem, a lis opowiadał jej o leśnych jagodach i śpiewających ptakach.

Wkrótce las się skończył i przed Malinką rozciągnął się mały, błyszczący staw. Woda odbijała błękitne niebo i białe chmury, więc naprawdę wyglądała jak niebieska łąka. Malinka aż sapnęła z zachwytu. Na brzegu siedziała zielona żabka. – Widzisz, jak chmury tańczą w wodzie? – powiedziała żabka. – Przychodzę tu codziennie, żeby na nie popatrzeć. Malinka usiadła obok i długo patrzyła na tańczące chmury.

Słońce zaczęło powoli chować się za drzewami. Malinka przypomniała sobie obietnicę daną mamie. – Muszę wracać – powiedziała do żabki. – Do zobaczenia! – I pobiegła z powrotem przez las. Lis pomachał jej z daleka, a Malinka wdzięcznie mu odmachała ogonem. Biegła szybko, bo zrobiło się chłodniej, ale była szczęśliwa, że udało jej się zobaczyć to niebieskie miejsce.

Kiedy wróciła na łąkę, mama czekała na nią przy płocie. – Widzę, że miałaś wspaniałą przygodę – powiedziała, liżąc córkę po czole. Malinka opowiedziała jej wszystko: o lisku, o stawie i o tańczących chmurach. Mama przytuliła ją i powiedziała: – Jesteś bardzo odważna, że sama wybrałaś się w tę podróż. I mądra, że wróciłaś przed zmrokiem. Malinka uśmiechnęła się szeroko.

Wieczorem w oborze zrobiło się cicho i przytulnie. Przez okno wpadały pierwsze gwiazdy. Malinka położyła się na miękkiej słomie, zamknęła oczy i słuchała, jak mama nuci jej krowią kołysankę. Myślała o tym, jak piękny jest świat, i o tym, że jutro znów może odkryć coś nowego. Powoli zasnęła, a jej łatka w kształcie chmurki błyszczała w świetle księżyca. Dobranoc, Malinko.