Bajka o Królowej Śniegu

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, za górami i lasami, znajdował się lodowy pałac. Mieszkała w nim Królowa Śniegu, która panowała nad śniegiem i mrozem. Była piękna, ale samotna. Każdego dnia patrzyła przez kryształowe okno na świat, który wydawał się jej zimny i obcy.

Pewnego razu do pałacu przybył mały biały zajączek o imieniu Puszek. Zgubił drogę podczas śnieżycy i szukał schronienia. Królowa Śniegu spojrzała na niego z góry, ale w jej oczach pojawiła się iskierka ciekawości. „Dlaczego tu przyszedłeś?” – zapytała lodowatym głosem.

Puszek drżał z zimna, ale odważnie odpowiedział: „Szukam ciepła i przyjaciela. W twoim pałacu jest tak pięknie, ale brakuje w nim uśmiechu”. Królowa Śniegu zdziwiła się. Nikt nigdy nie mówił jej o uśmiechu. Postanowiła dać zajączkowi kawałek lodu, by się ogrzał, ale lód był zimny jak ona.

Następnego dnia Puszek zaprosił Królową na spacer po śnieżnej krainie. Pokazał jej, jak dzieci lepią bałwana i jak ptaki znajdują nasiona pod śniegiem. Królowa Śniegu patrzyła i po raz pierwszy poczuła, że świat nie jest tylko zimny – jest też pełen radości.

Kiedy wrócili do pałacu, Królowa Śniegu zapytała: „Jak mogę być ciepła, skoro jestem z lodu?”. Puszek uśmiechnął się i powiedział: „Wystarczy, że otworzysz serce na innych. Nawet lód może stopić przyjaźń”. Królowa pomyślała o tym i jej policzki zaróżowiły się lekko.

Od tego dnia Królowa Śniegu zaczęła zapraszać do pałacu leśne zwierzęta. Sowy uczyły ją śpiewać, lisy opowiadały zabawne historie, a wiewiórki przynosiły orzechy. Królowa śmiała się coraz częściej, a jej lodowe serce stawało się coraz cieplejsze.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło za górami, Królowa Śniegu spojrzała w niebo i zobaczyła gwiazdy. „Dziękuję ci, Puszku” – szepnęła. „Dzięki tobie zrozumiałam, że prawdziwe piękno nie kryje się w lodzie, ale w sercu, które potrafi kochać”. Zajączek przytulił się do niej, a ona poczuła, że już nigdy nie będzie samotna.

Od tamtej pory Królowa Śniegu nie była już zimna i smutna. Każdego ranka budziła się z uśmiechem i czekała na swoich przyjaciół. W jej pałacu zapanowała radość, a śnieg wokół niego przestał być mroźny – stał się miękki i puszysty jak puch. A gdy zapadała noc, Królowa Śniegu zamykała oczy i słyszała, jak gwiazdy szepczą jej dobranoc.