Królowa Lodu i Tajemnica Ciepłego Serca

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, za górami z cukrowej waty, leżała kraina wiecznej zimy. Rządziła nią Królowa Lodu, która miała serce jak bryła lodu – zimne i twarde. Mieszkała w pałacu z kryształu, gdzie sople zwisały jak zasłony, a śnieg padał bez przerwy. Ale Królowa była samotna, bo nikt nie odważył się do niej zbliżyć.

Pewnego dnia mały rycerz Leon, który miał dopiero sześć lat, postanowił wyruszyć na wyprawę. Mówiono, że Królowa Lodu jest straszna, ale Leon nie bał się. Wziął ze sobą ciepły szalik i mały termos z gorącą herbatą z malin. Szedł przez śnieżne pola, aż dotarł do lodowego pałacu.

Królowa Lodu stała w progu, a jej oczy błyszczały jak gwiazdy. – Czego chcesz, mały rycerzu? – zapytała lodowatym głosem. Leon uśmiechnął się i powiedział: – Przyniosłem ci herbatę, żebyś nie była taka zmarznięta. Królowa zdziwiła się, bo nikt nigdy nie troszczył się o nią.

Usiedli razem na lodowej ławce. Leon nalał herbaty do kubka, a para uniosła się w powietrzu. Królowa powąchała – poczuła zapach malin i ciepła. – To takie... miłe – szepnęła. – Nie wiedziałam, że coś może być ciepłe i nie niszczyć lodu. Leon roześmiał się: – Ciepło nie musi niszczyć, może ogrzewać serce.

Królowa Lodu spróbowała herbaty i poczuła, jak coś topnieje w jej piersi. To nie był lód, tylko lód jej samotności. Uśmiechnęła się pierwszy raz od bardzo dawna. Leon opowiedział jej o swoich przygodach, o tym, jak lubi skakać po kałużach i zbierać kwiaty. Królowa słuchała i jej oczy robiły się coraz cieplejsze.

Od tego dnia Leon odwiedzał Królową Lodu codziennie. Uczył ją, jak się śmiać i jak robić śnieżne anioły. Królowa przestała być zimna – jej pałac wciąż był z lodu, ale teraz lśnił w słońcu jak diamenty. Kraina wiecznej zimy stała się miejscem, gdzie śnieg iskrzył się radością.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy świeciły nad pałacem, Królowa Lodu położyła się na lodowym łożu. Czuła w sercu ciepło, które dał jej Leon. Zamknęła oczy i szeptała: – Dobranoc, mały rycerzu. A wiatr niósł jej słowa daleko, aż do snu Leona, który śnił o krainie, gdzie lód i ciepło tańczą razem.