Bajka o Królowej Lodu

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, na dalekiej Północy, wznosił się lodowy pałac Królowej Lodu. Była piękna, ale samotna – jej serce skuł chłód, a śmiech zamarł gdzieś w śnieżnej zamieci. Pewnego dnia do jej królestwa zawitała mała dziewczynka o imieniu Zosia, która postanowiła sprawić, by królowa znów się uśmiechnęła.

Królowa Lodu mieszkała w pałacu z przezroczystego lodu, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy, gdy tylko słońce padało na jego ściany. Mimo to, w jej komnatach panowała cisza – żadnych rozmów, żadnego śmiechu. Służyły jej tylko lodowe rzeźby, które milczały nieruchomo, a ona spędzała długie godziny, patrząc na śnieg padający za oknem.

Pewnego wieczoru, gdy wicher wył na zewnątrz, do bram pałacu zapukała drżąca z zimna Zosia. Dziewczynka zgubiła się w lesie, szukając swojej ukochanej maskotki. Królowa otworzyła ciężkie, lodowe wrota i spojrzała na nią chłodnym wzrokiem. „Kim jesteś i czego chcesz?” – zapytała, a jej głos brzmiał jak dźwięk pękających sopli.

Zosia nie bała się jednak tej niezwykłej królowej. „Przyszłam ogrzać twoje serce” – odpowiedziała odważnie. Królowa Lodu zdziwiła się – nikt nigdy nie mówił do niej w ten sposób. Pozwoliła dziewczynce wejść i ogrzać się przy małym, magicznym ognisku, które Zosia rozpaliła z gałązek zebranych po drodze.

Od tej chwili Zosia odwiedzała królową każdego dnia. Uczyła ją, jak lepić bałwany, jak robić aniołki na śniegu i jak śpiewać piosenki o wiośnie. Królowa początkowo była niezdarna i milcząca, ale z czasem jej policzki zaczynały się rumienić, a na ustach pojawiał się cień uśmiechu. Serce kobieta tajało jak lód na wiosennym słońcu.

Pewnego razu Zosia zapytała: „Dlaczego jesteś taka smutna, skoro masz cały ten piękny śnieg i lód?” Królowa westchnęła: „Bo prawdziwe piękno nie błyszczy, gdy nie ma przy kim się nim dzielić”. Zosia przytuliła ją mocno, a wtedy lód wokół nich zaiskrzył ciepłym, złotym blaskiem.

Od tamtej pory Królowa Lodu nie była już samotna. Nauczyła się śmiać i tańczyć wśród płatków śniegu, a jej pałac wypełnił się śpiewem ptaków, które przylatywały, by posłuchać opowieści Zosi. Królowa zrozumiała, że największym skarbem nie jest lód, lecz przyjaźń i dobroć płynąca prosto z serca.

Każdego ranka, gdy słońce wschodziło nad lodowym pałacem, Królowa i Zosia siadały na schodach i patrzyły, jak świat budzi się do życia. A wieczorami, gdy gwiazdy rozświetlały niebo, królowa kładła się spać z uśmiechem, wiedząc, że jutro znów usłyszy wesoły śmiech przyjaciółki.