Bajka o króliku i księżniczce Gwiazdce

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu w lesie u stóp Kryształowej Góry mieszkał mały królik o imieniu Szybciuszek. Miał długie uszy, miękką szarą sierść i jedno wielkie marzenie: chciał zostać rycerzem. Każdego ranka ćwiczył skoki po kamieniach i machał patykiem, udając miecz.

Inne zwierzęta śmiały się z niego. "Ha, ha! Królik w zbroi? Chyba uszy mu wyrosną z hełmu!" – mówiła wiewiórka. Ale Szybciuszek nie przejmował się. Wierzył, że pewnego dnia udowodni swoją odwagę.

Pewnego popołudnia do lasu przyjechała złota karoca. Wysiadła z niej księżniczka Gwiazdka, promienna jak słońce. Była jednak smutna. "Zgubiłam koronę z diamentem! Bez niej nie mogę dokonać żadnego ważnego czynu" – szlochała. Szybciuszek podszedł odważnie: "Pomogę Ci, księżniczko!".

Księżniczka uśmiechnęła się przez łzy. "Słyszałam, że diament wpadł do Kryształowej Groty. Ale jest tam ciemno i strasznie – nawet najdzielniejsi rycerze bali się wejść". Szybciuszek nie zawahał się ani chwili. "Małe serce może być dzielniejsze od wielkiego" – powiedział i pobiegł w stronę groty.

W grocie panowała ciemność. Królik zapalił mały kamyk świecący, który dostał od świetlika. Oświetlił ściany – błyszczały jak tysiące gwiazd. W kącie dostrzegł diament wielkości orzecha. Leżał spokojnie na mchu. Szybciuszek delikatnie go podniósł i wybiegł z powrotem do księżniczki.

Księżniczka aż klasnęła z radości. "Jesteś najmądrzejszy i najodważniejszy ze wszystkich!" – zawołała. Zdjęła swój aksamitny płaszcz i udekorowała nim szyję królika. "Od dziś jesteś honorowym rycerzem Królika Szybciuszka, obrońcą małych rzeczy!".

Wieczorem wszyscy mieszkańcy lasu zatańczyli wokół ogniska. Szybciuszek siedział na pagórku obok księżniczki i patrzył, jak gwiazdy rozświetlają niebo. "Dziękuję, że mi zaufałaś" – wyszeptał. Księżniczka pogłaskała go po uszach i odjechała do zamku.

Królik wrócił do swojej norki. Przez okno wpadał srebrny blask księżyca. Szybciuszek położył głowę na miękkiej trawie, zamknął oczy i westchnął szczęśliwie. Wiedział, że nie trzeba być dużym, by spełnić marzenia. Powoli odpłynął w krainę snów, a wokół panowała cisza i spokój. Dobranoc, mały rycerzu.