Bajka o króliczkach

— Bajka do czytania —

W Króliczej Dolinie, gdzie rosły soczyste koniczynki i pachniały poziomki, mieszkała mała króliczka o imieniu Kicusia. Była księżniczką wszystkich królików – miała różowe uszy i miękkie futerko. Każdego dnia marzyła o dzielnym rycerzu, który ochraniałby jej królestwo, ale wszyscy króliczy rycerze byli zbyt nieśmiali, by stawić czoła nawet najdrobniejszym wyzwaniom.

Pewnego słonecznego poranka do Doliny przybył zając imieniem Puszek. Nie miał zbroi ani miecza, ale nosił w sobie wielkie, odważne serce. Kiedy zobaczył Kicusię siedzącą smutno na swoim królewskim wzgórku, od razu podszedł, by zapytać, co się stało. Króliczka westchnęła: – Zgubiłam moją ulubioną marchewkę, tę ze złotą skórką, która lśniła w słońcu.

Puszek postanowił pomóc. Przeszukali łąkę, zajrzeli pod każdy krzaczek i za każdy kamień, ale marchewki nigdzie nie było. Aż nagle przy strumieniu, który płynął przez Dolinę, Puszek dostrzegł coś błyszczącego. – Tam! – zawołał i podbiegł bliżej. Marchewka dryfowała po wodzie, a prąd niósł ją w dół rzeki.

Królicza księżniczka załkała: – Nie zdążę jej uratować, woda jest zbyt głęboka! Wszyscy rycerze stali w milczeniu, bojąc się zmoczyć futerko. Ale Puszek nie zawahał się ani chwili. Zdjął swój kapelusz, wziął głęboki oddech i wskoczył do strumienia. Woda była chłodna, ale on dzielnie płynął za marchewką.

Po kilku chwilach udało mu się złapać marchewkę i wyjść na brzeg, cały mokry, ale uśmiechnięty. Kicusia klasnęła w łapki i zawołała: – Jesteś prawdziwym bohaterem! Od dziś ogłaszam cię moim rycerzem! Puszek skłonił się skromnie, a pozostałe króliki zaczęły bić brawo.

– Ale ja nie mam zbroi ani miecza – powiedział cicho Puszek. Kicusia uśmiechnęła się: – Prawdziwy rycerz nie potrzebuje błyszczącej zbroi. Ważne jest, by mieć odwagę pomagać innym, nawet gdy jest trudno. Od tej pory Puszek został najdzielniejszym rycerzem w całej Dolinie.

Od tamtego dnia wszystkie króliki zrozumiały, że prawdziwa siła tkwi w sercu, a nie w muskułach. Każdy z nich starał się być odważny na swój sposób – jedni pomagali starszym, inni dzielili się jedzeniem. Kicusia i Puszek zostali najlepszymi przyjaciółmi i często spacerowali razem po łące.

Gdy zapadał zmrok, księżniczka Kicusia kładła się spać w swojej mięciutkiej norce, a na niebie świeciły gwiazdy. Wiedziała, że ma w Dolinie prawdziwego przyjaciela, który zawsze przyjdzie z pomocą. Zasypiała spokojnie, a wokół unosił się zapach koniczyny i srebrzysty blask księżyca.