Królewna Śnieżka i siedmiu przyjaciół z Doliny Promyków

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w zamku na wzgórzu, mieszkała królewna Śnieżka. Miała włosy czarne jak heban, usta czerwone jak maliny i serce pełne ciepła. Niestety, czuła się samotna, bo w zamku nikt nie miał czasu na wspólne zabawy. Pewnego dnia, spacerując po ogrodzie, znalazła pod krzakiem róży maleńki, pożółkły liść z tajemniczą mapą.

Mapa prowadziła do Doliny Promyków, gdzie według starych opowieści mieszkało siedmiu krasnoludków. Śnieżka postanowiła wyruszyć w drogę. Szła przez las, a ptaki wskazywały jej ścieżkę. Po kilku godzinach dotarła do polany, na której stały maleńkie domki z mchu i igliwia. Z kominów unosił się dym, ale w dolinie panował dziwny półmrok.

Z domków wybiegły krasnoludki – każdy inny: Gbur, Apsik, Śpioch, Wesołek, Gapcio, Nieśmiałek i Mędrek. Byli zasmucone, bo nad ich doliną wisiał wielki, szary obłok, który zasłaniał słońce. Bez promieni kwiaty więdły, a warzywa nie chciały rosnąć. Obłok był zbyt ciężki, by go przepędzić wiatrem, a krasnoludki nie wiedziały, jak go rozchmurzyć.

Śnieżka pomyślała chwilę. Przypomniała sobie, że obłoki nielubią spokojnych dźwięków – jej mama zawsze nuciła kołysankę, gdy na niebie zbierały się chmury. Dziewczynka poprosiła krasnoludki, by stanęły w kole, i zaczęła śpiewać cichutką, ciepłą melodię. Dźwięki płynęły w górę jak mgiełka, owijając obłok miękką kołderką.

Obłok zaczął się kołysać, ziewać i mruczeć. Po chwili zrobił się lżejszy, uniósł się wyżej i odpłynął w stronę gór, szukając miejsca na drzemkę. Słońce znów rozświetliło dolinę, a kwiaty wyprostowały płatki. Krasnoludki tańczyły z radości, a Śnieżka pomagała im podlewać ogród. Od tamtej pory królewna często odwiedzała przyjaciół, a Dolina Promyków stała się jej drugim domem.

Każdego wieczoru, gdy słońce zachodziło, krasnoludki siadały na polanie i słuchały opowieści Śnieżki. Potem kładły się spać w swoich małych łóżkach, a królewna wracała do zamku z uśmiechem. Wiedziała, że pomaganie innym sprawia, że świat staje się jaśniejszy.

I tak, gdy gwiazdy zapalały się na niebie, dolina otulała się ciszą. Krasnoludki śniły o przygodach, a Śnieżka w swoim pokoju zamykała oczy, słysząc w oddali cichutki śpiew obłoków. Dobranoc, mała królewno – szumiały drzewa. Dobranoc, śpij spokojnie.