Bajka o królewnie Śnieżynce i krasnoludkach

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w krainie za siedmioma wzgórzami, mieszkała królewna o imieniu Śnieżynka. Miała złote loki i uśmiech, który rozświetlał cały zamek. Kiedy poczuła, że w pałacu robi się smutno, postanowiła wyruszyć w las, by znaleźć coś, co przywróci radość.

Szła przez łąkę, gdzie motyle tańczyły w słońcu, aż dotarła do małej chatki ukrytej wśród sosen. Zapukała cichutko – nikt nie otwierał. Wtedy zauważyła, że drzwi są uchylone, więc weszła do środka.

W chatce stało siedem maleńkich łóżek i siedem kubeczków na stole. Każdy kubek był innego koloru: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy i różowy. Królewna westchnęła: "Jaka tu pustka! Może ktoś potrzebuje pomocy?"

Nagle zza szafy wyskoczyło siedmiu krasnoludków. "Kim jesteś?" – zapytał najstarszy, o imieniu Bratek. "Nazywam się Śnieżynka, przyszłam z daleka. Wasza chatka jest taka ładna, ale czegoś jej brakuje – uśmiechu" – powiedziała łagodnie.

Krasnoludki spojrzały po sobie. "Właśnie wróciliśmy z pracy w kopalni kryształów. Jesteśmy zmęczeni i trochę smutni, bo nie mamy czasu na zabawę" – wyjaśnił drugi, o imieniu Mruczek. Królewna zaproponowała: "A gdybyśmy wspólnie ugotowali obiad i potańczyli przy świecach?"

I tak zrobiły. Krasnoludki przyniosły grzyby i jagody, a Śnieżynka upiekła ciasteczka. Tańczyły wokół stołu, aż iskry radości wirowały w powietrzu. Chatka wypełniła się śmiechem, a każdy krasnoludek poczuł, że jego serce jest lżejsze.

Od tamtego dnia Śnieżynka została z nimi na chwilę. Nauczyła ich, że piękno nie leży w kryształach ani w złotych koronach, ale w drobnych gestach dobroci – w dzieleniu się posiłkiem, w słuchaniu siebie nawzajem i w uśmiechu, który dajemy innym.

Kiedy nadszedł wieczór, krasnoludki posłały dla niej miękkie posłanie z mchu. Śnieżynka zamknęła oczy, a przez okno wpłynęły do chatki srebrne gwiazdy. Każda gwiazdka szepnęła: "Dobranoc, dobra królewno. Jutro znów będzie pięknie." I tak zasnęła spokojnie, otulona ciepłem przyjaźni.