Bajka o królewnie Śnieżce, która kochała śnieg

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małym królestwie na wzgórzu, mieszkała królewna o imieniu Śnieżka. Nie miała długich, złotych włosów ani szklanego pantofelka, za to jej ulubioną porą roku była zima. Każdego ranka, gdy na dworze padał śnieg, Śnieżka wybiegała na dziedziniec i łapała płatki w otwarte dłonie.

Pewnego dnia zima przyszła wyjątkowo wcześnie. Śnieg pokrył cały ogród, a na dachu zamku uformowały się sople lodu. Królewna klasnęła w ręce i powiedziała: „Pobiegnę do Krainy Białego Puchu!” – bo tak nazywała łąkę za zamkiem, gdzie śnieg był najgłębszy i najmiękki na świecie.

Zabrała ze sobą swojego pluszowego zajączka o imieniu Puszek i skoczyła wprost w zaspę. Nagle usłyszała cichutki płacz. To mała sikorka usiadła na gałęzi i smutno piszczała: „Mam zimno, a moje gniazdko zasypał śnieg”. Śnieżka zdjęła swoją ciepłą chustę i owinęła nią ptaszka, a potem ułożyła go w puszystym śniegu, gdzie było mu cieplej.

Idąc dalej, spotkała wilka – nie złego, tylko przestraszonego. „Boję się, że nie znajdę drogi do domu, bo wszystkie ścieżki zniknęły pod śniegiem” – powiedział. Śnieżka wzięła jego łapę i poprowadziła go przez łąkę, aż do jaskini, gdzie mieszkał. Wilk z wdzięczności obdarował ją gałązką świerku, która pachniała lasem.

Wkrótce Śnieżka usłyszała znajomy śmiech – to jej przyjaciele: wiewiórka Rudka i sowa Mądrala. Razem ulepili wielką śnieżną baśkę, a potem urządzili zawody w rzucaniu śnieżkami. Śnieżka śmiała się głośniej niż wszyscy, a jej policzki zrobiły się czerwone jak jabłuszka.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, zrobiło się cicho. Śnieżka spojrzała w niebo, a tam pierwsze gwiazdy zapalały się jedna po drugiej. „To magia zimy” – szepnęła. „Każdy płatek śniegu to gwiazdka, która spadła na ziemię, by dać nam radość”. I wtedy zrozumiała, że największym skarbem nie jest złoto, ale chwile spędzone z przyjaciółmi.

Wróciła do zamku zmęczona, ale szczęśliwa. Mama królowa otuliła ją kołdrą, a tata król ucałował na dobranoc. Śnieżka zamknęła oczy i słyszała, jak za oknem cicho pada śnieg – tiki tiki tiki – jakby gwiazdy nuciły kołysankę.

Następnego ranka obudziła się uśmiechnięta, bo wiedziała, że zima przyniesie jeszcze wiele takich baśni. Ale to już opowieść na inną noc. Dziś gwiazdy świecą jasno, śnieg przykrył świat białą pierzyną, a królewna śpi spokojnie. Dobranoc, Śnieżko. Dobranoc, maluchy.