Bajka o krokodylu, który chciał być miły

— Bajka do czytania —

W ciepłej, słonecznej krainie, nad brzegiem leniwej rzeki, mieszkał krokodyl o imieniu Klemens. Miał wielkie zielone łuski i długi, mocny ogon, ale wcale nie był straszny.

Klemens bardzo chciał mieć przyjaciół. Każdego dnia obserwował z daleka małe zwierzęta, które bawiły się na polanie. Widział, jak małpki skakały po drzewach, a ptaszki śpiewały wesołe piosenki. Klemens wzdychał smutno, bo nikt nie chciał się z nim bawić.

Pewnego razu krokodyl postanowił spróbować. Podszedł powoli do małpek i powiedział: „Dzień dobry, czy mogę się z wami pobawić?” Małpki spojrzały na niego i przestraszyły się. „Masz takie ostre zęby!” – krzyknęły i szybko uciekły na drzewa. Klemensowi zrobiło się bardzo przykro.

Siedział samotnie nad rzeką i zastanawiał się, co robi źle. Wtedy przyleciała do niego mała, mądra sowa. „Klemensie” – powiedziała cicho – „może zamiast pokazywać swoje zęby, pokażesz, jakim jesteś miłym krokodylem?” Klemens podniósł głowę i uśmiechnął się szeroko.

Następnego dnia Klemens postanowił pomóc małym zwierzętom. Zobaczył, że mała wiewiórka zgubiła swój domek. Klemens delikatnie, swoim długim ogonem, pomógł jej znaleźć schowanie pod wielkim dębem. Wiewiórka była bardzo wdzięczna i podziękowała mu grzecznie.

Klemens zrobił się bardzo szczęśliwy. Potem pomógł ptaszkowi, który miał mokre piórka. Osuszył go swoją ciepłą, zieloną łuską. Ptaszek zaćwierkał radośnie i usiadł mu na głowie. Klemens poczuł, że bycie miłym jest naprawdę przyjemne.

Z każdym dniem krokodyl stawał się coraz bardziej pomocny. Zbierał kwiaty dla motylków, robił małe mostki z gałęzi dla żabek, a nawet śpiewał wieczorem kołysanki dla małych myszek. Zwierzęta zaczęły go lubić i zapraszać do wspólnych zabaw.

Pewnego wieczoru, gdy słońce zachodziło nad rzeką, wszystkie zwierzęta zebrały się na polanie. „Klemensie” – powiedziała mała małpka – „jesteś naszym najlepszym przyjacielem. Byłeś dla nas taki miły!” Klemens uśmiechnął się i poczuł, jak jego serce rośnie z radości.

Od tej pory Klemens wiedział, że nie trzeba być groźnym, żeby mieć przyjaciół. Wystarczy być dobrym i pomocnym. Kiedy zapadła noc, a na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy, krokodyl położył się wygodnie nad brzegiem rzeki i zasnął spokojnie, słysząc w oddali ciche, przyjacielskie szepty zwierząt.