Krasnoludek Iskierka i Zagubiony Promyk

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim, starym dębem, mieszkał sobie mały krasnoludek o imieniu Iskierka. Miał on okrągły, czerwony nos i czapkę z liścia klonu, która zawsze mu spadała na oczy. Iskierka uwielbiał zbierać jagody i śpiewać piosenki z ptakami.

Pewnego słonecznego poranka Iskierka obudził się i zobaczył, że jego ulubiony, błyszczący kamyk zniknął. Kamyk ten świecił w nocy jak mała gwiazdka i pomagał mu zasypiać. Bardzo się zmartwił i postanowił go szukać po całym lesie.

Idąc ścieżką, spotkał wiewiórkę, która płakała pod krzakiem. – Co ci się stało? – zapytał Iskierka. – Zgubiłam orzeszki na zimę – powiedziała wiewiórka. Iskierka zapomniał o swoim kamyku i pomógł wiewiórce znaleźć orzeszki pod suchymi liśćmi.

Wiewiórka ucieszyła się i podziękowała mu, dając mu mały, srebrny dzwoneczek. – To za twoje dobre serce – powiedziała. Iskierka zawiesił dzwoneczek na czapce i poszedł dalej.

Po chwili usłyszał cichy płacz. To była mała sowa, która zgubiła drogę do gniazda. – Nie bój się – powiedział Iskierka. – Zaprowadzę cię do domu. Wziął sowę za skrzydełko i poprowadził ją przez las, aż do wysokiej sosny, gdzie czekała mama sowa.

Za pomoc sowa podarowała mu piórko, które mieniło się kolorami tęczy. Iskierka włożył piórko za czapkę i poczuł, że jego serce robi się ciepłe i radosne. Nagle przypomniał sobie o swoim kamyku, ale nie był już smutny.

Kiedy wrócił do dębu, zobaczył, że kamyk leży pod stołem. Podniósł go i uśmiechnął się. – Dziś znalazłem coś ważniejszego niż świecący kamyk – przyjaciół i radość z pomagania – szepnął do siebie.

Wieczorem Iskierka położył się w swoim łóżku z mchu. Dzwoneczek cicho dzwonił, a piórko lśniło w blasku księżyca. Zamknął oczy i pomyślał o wiewiórce i sowie. – Jutro znów będę pomagać – ziewnął. I zasnął spokojnie, a nad lasem zapadła cicha, gwiaździsta noc.