Bajka o koźlątkach i ich przygodzie z chmurką

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, w małym domku pod wielkim dębem, mieszkały trzy małe koźlątka: Białek, Szarusia i Łatek. Każdego dnia bawiły się wesoło, skacząc po miękkiej trawie i pijąc wodę z kryształowego strumyka.

Pewnego popołudnia nad łąką pojawiła się mała, szara chmurka. Nie była taka jak inne – smutna i cichutka, bo zgubiła drogę do domu. Koźlątka spojrzały w górę i zobaczyły, że chmurka płacze małymi kropelkami deszczu.

Białek, najstarszy z rodzeństwa, powiedział: – Nie martw się, chmurko! Pomożemy ci znaleźć twoje miejsce. Szarusia dodała: – Może wiatr cię poniósł za daleko? A Łatek, najmniejszy, podskoczył i zapytał: – Gdzie mieszkasz?

Chmurka odpowiedziała cichutko: – Mieszkam nad wielką górą, za lasem. Ale nie wiem, jak wrócić. Koźlątka postanowiły, że zaprowadzą ją do mądrej sowy, która znała wszystkie drogi na niebie.

Razem ruszyły w stronę starego lasu. Po drodze spotkały wiewiórkę, która dała im orzeszki na drogę, i zajączka, który pokazał im skrót przez polanę. W końcu dotarły do sowy, która siedziała na wysokiej sośnie.

Sowa wysłuchała historii chmurki i powiedziała: – Wiem, jak ci pomóc. Musisz popłynąć z wiatrem, który wieje od wschodu, prosto w stronę wielkiej góry. Chmurka uśmiechnęła się, a koźlątka pomachały jej na pożegnanie.

Chmurka uniosła się wysoko, a Białek, Szarusia i Łatek wrócili do swojego domku pod dębem. Byli trochę zmęczeni, ale bardzo szczęśliwi, że mogli pomóc. Mama koza przygotowała im ciepłe mleko i przytuliła każde z osobna.

Gdy na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, koźlątka położyły się na miękkim sianie. Białek zamknął oczy, Szarusia ziewnęła, a Łatek wyszeptał: – Dobranoc, chmurko... I wszystkie zasnęły spokojnie, marząc o przygodach.