Koziołek Matołek i zagadkowa czapka

— Bajka do czytania —

Dawno, dawno temu, w małej wiosce na skraju lasu, mieszkał koziołek o imieniu Matołek. Miał on okrągłe, ciekawe oczy i rogi, którymi czasem zaczepiał o gałęzie, ale przede wszystkim nosił czerwoną czapkę z pomponem – prezent od babci. Pewnego wietrznego popołudnia wiał taki wiatr, że czapka sfrunęła mu z głowy i poturlała się między krzaki.

Koziołek Matołek westchnął ciężko. – Znów zgubiłem czapkę! – mruknął i podreptał w zarośla. Szukał pod liśćmi, zaglądał do nor, ale czapki nigdzie nie było. Nagle usłyszał cichutki płacz. To była mała wiewiórka, która zgubiła orzeszek na zimę. – Nie martw się – powiedział Matołek. – Pomogę ci znaleźć orzeszek, a ty pomożesz mi szukać czapki. Wiewiórka ucieszyła się i obiecała pomoc.

Razem przeczesali polanę. Wiewiórka skakała po gałęziach, Matołek zaglądał pod grzyby. W końcu znaleźli orzeszek w dziupli starego dębu. – Dziękuję! – pisnęła wiewiórka i podała Matołkowi kawałek kory, który wyglądał jak mała mapka. – To znak od wiatru – powiedziała tajemniczo. – Wiatr lubi zostawiać wskazówki. Matołek schował korę do kieszeni i ruszył dalej.

Po drodze spotkał zająca, który smutno gapił się w niebo. – Szukasz czegoś? – spytał Matołek. – Szukam najpiękniejszej chmury, żeby zapamiętać jej kształt – westchnął zając. – Pomogę ci ją znaleźć – zaproponował koziołek. Spojrzeli w górę i wypatrzyli chmurę przypominającą kapelusz. – To szczęśliwa chmura! – zawołał zając i w zamian dał Matołkowi kamyk z połyskującą żyłką. – To kamień, który pokazuje drogę, gdy się go potrze.

Matołek potarł kamyk i nagle zobaczył przed sobą ścieżkę wyłożoną czerwonymi listkami. Poszedł nią, aż dotarł do mostku nad strumykiem. Na mostku stała sroka, która trzymała w dziobie coś czerwonego. – To moja czapka! – krzyknął Matołek. – Oddasz mi ją? – Sroka przekrzywiła głowę. – Oddam, jeśli odpowiesz na moją zagadkę: co ma oczy, ale nie widzi, a bez niej jesteś smutny? – Matołek pomyślał chwilę. – Igła! – powiedział. – Bo igła ma oczko, a bez niej nie uszyjesz nowej czapki. Sroka puściła czapkę, a Matołek złapał ją w locie.

Koziołek włożył czapkę na głowę i poczuł się szczęśliwy. – Dziękuję wszystkim, którzy mi pomogli! – zawołał w stronę lasu. Wiewiórka, zając i sroka pomachali mu z oddali. Matołek zrozumiał, że choć zgubił czapkę, to zyskał nowych przyjaciół i cenne wskazówki. Każda przygoda uczyła go czegoś ważnego – że warto pytać, dzielić się i myśleć.

Wieczorem wrócił do swojej chatki na skraju wioski. Położył czapkę na poduszce, bo postanowił, że będzie jej pilnował. Cisza niosła się po lesie, gwiazdy zapalały się jedna po drugiej. Matołek ziewnął szeroko, zamrugał oczami i pomyślał: „Jutro znów może zdarzyć się coś niespodziewanego, ale to dobrze”. Przymknął powieki i zapadł w sen pełen kolorowych chmur i przyjaznych zwierząt. Dobranoc, koziołku.