Bajka o koziołku matołku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym zagajniku, wśród pagórków porośniętych dzikimi kwiatami, mieszkał koziołek o imieniu Matołek. Był to bardzo wesoły i ciekawski zwierzak, ale niestety często wpadał w tarapaty, bo zawsze się spieszył i nie słuchał ostrzeżeń innych. Każdego ranka budził się z myślą, że dziś zrobi coś niezwykłego, ale jego plany kończyły się tak samo – na błotnistej łące lub z głową w krzaku jeżyn.

Pewnego słonecznego poranka Mama Kozica powiedziała: – Matołku, pamiętaj, nie biegaj w stronę Starego Wąwozu! Tam są strome skały i mnóstwo kolczastych krzewów. Ale Matołek tylko machnął kopytkiem i pomyślał: „E tam, przecież jestem sprytny! Nic mi się nie stanie.” I już po chwili pędził w tamtym kierunku, nie zważając na słowa mamy.

Gdy dobiegł do krawędzi wąwozu, zatrzymał się zziajany. Przed nim rozciągał się piękny widok – słońce odbijało się w strumyku na dnie, a wokół rosły soczyste koniczyny. – Oj, jak tu ładnie! – zachwycił się Matołek. Ale zaraz potem poślizgnął się na mokrym kamieniu i zjechał na pupie w dół, prosto w kolczasty krzak dzikiej róży.

– Au! Au! – krzyczał koziołek, próbując się wydostać. Gałązki trzymały go mocno, a ostre kolce wpijały się w sierść. Wtedy nadbiegł stary jeż Kłębek, który mieszkał pod kamieniem. – Widzisz, Matołku? Zawsze mówiłem: najpierw pomyśl, potem skacz! – rzekł jeż, pomagając mu się uwolnić.

Matołek podrapany i zawstydzony podziękował jeżowi. Wracając do domu, postanowił, że od dziś będzie uważniej słuchał rad. Ale gdy tylko zobaczył stado motyli, zapomniał o wszystkim i znów popędził za nimi, prosto na podmokłą łąkę. Tym razem ugrzązł w błocie aż po kolana.

Z pomocą przyszła mu siostrzyczka Mela, która przechodziła z koszykiem malin. – Matołku, dlaczego zawsze tak się spieszysz? – westchnęła. – Gdybyś szedł wolniej, zauważyłbyś, że to bagno jest miękkie i zdradliwe. Koziołek spuścił głowę. – Masz rację – powiedział cicho. – Myślałem, że zdążę przelecieć, ale się pomyliłem.

Tego wieczoru Matołek usiadł na pagórku i patrzył na zachód słońca. Postanowił, że spróbuje być bardziej cierpliwy. Następnego dnia, gdy wybrał się na spacer, szedł powoli, rozglądając się i słuchając śpiewu ptaków. Nagle usłyszał ciche kwilenie – to mały zajączek wpadł do dołka i nie mógł wyskoczyć.

– Pomogę ci! – zawołał Matołek. Tym razem nie rzucił się od razu, tylko rozejrzał w poszukiwaniu bezpiecznej drogi. Znalazł długą gałąź i ostrożnie podał ją zajączkowi. – Chwyć się i wciągnę cię! I tak, bez pośpiechu i bez szarpaniny, uratował malucha.

Mama Kozica przybiegła, widząc syna z zajączkiem. – Jesteś dzielny i mądry, Matołku! – pochwaliła go. Koziołek uśmiechnął się – po raz pierwszy czuł, że bycie ostrożnym i słuchanie innych wcale nie jest nudne, a nawet pomaga być bohaterem. Od tego dnia wszyscy mówili o nim: „Nasz mądry koziołek”, a on już nigdy nie pędził na oślep.

A gdy zapadł wieczór, Matołek przytulił się do mamy i zamknął oczy, słysząc szum traw i cichy śpiew świerszczy. Gwiazdy na niebie mrugały do niego przyjaźnie, a on wiedział, że jutro znów będzie nowym dniem, pełnym przygód – ale takich, które można przeżyć z rozwagą i odwagą.