Kotek Szaruś i tajemniczy cień

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał kotek o imieniu Szaruś. Miał mięciutkie, szare futerko i wielkie, zielone oczy, które w nocy widziały wszystko – ale nie zawsze wszystko rozumiały.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za drzewa, a w pokoju zapadał zmrok, Szaruś siadał na parapecie i patrzył w okno. Nagle na ścianie pojawiał się wielki, ciemny cień. Cień poruszał się i rosnął, a Szaruś za każdym razem jeżył sierść i cicho miauczał.

Pewnej nocy Szaruś postanowił sprawdzić, skąd bierze się tajemniczy cień. Wyszedł na ganek i zobaczył, że to tylko stara lampa naftowa, którą zapalał tata. Jej światło rzucało cień wielkiego dębu, który rósł tuż obok domu.

– To tylko drzewo! – zawołał Szaruś i roześmiał się cichutko. – A ja myślałem, że to potwór!

Od tej pory Szaruś nie bał się już cieni. Każdego wieczoru siadał na parapecie i patrzył, jak światło lampy tworzy na ścianie tańczące kształty. Czasem widział motyla, czasem rybkę, a czasem uśmiechniętą chmurkę.

Koleżanka Szarusia, myszka Kruszynka, też się bała ciemności. Szaruś zaprosił ją do okna i pokazał, jak światło lampy zamienia strach w zabawę. Odtąd każdego wieczoru bawili się w zgadywanie kształtów.

Kruszynka przestała się bać, a Szaruś poczuł się dzielny i mądry. Wiedział, że czasem wystarczy spojrzeć na coś z bliska, by zrozumieć, że to, co nas przeraża, wcale nie jest groźne.

Tej nocy, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Szaruś zwinął się w kłębek na swoim ulubionym kocyku. Oczy same mu się zamykały, a w głowie wirowały przyjazne cienie. – Dobranoc, cieniu – szepnął. – Dobranoc, Szaruniu – odpowiedział cień cichutko, a potem wszystko ogarnęła cisza i spokojny sen.