Kotek Mruczek i nowy dom

— Bajka do czytania —

Mały kotek o miękkim, szarym futerku i zielonych oczach o imieniu Mruczek właśnie wprowadził się z rodziną do nowego domu. Wszystko wokół było obce – pachniało farbą, a w pokojach stały jeszcze kartony. Mruczek usiadł na parapecie i westchnął: – Tęsknię za starym ogrodem… – szepnął cichutko.

Następnego dnia, gdy słońce musnęło dach, Mruczek odważył się wyjść do ogrodu. Był ogromny, pełen wysokich traw i kolorowych kwiatów, ale kotek czuł się w nim zagubiony. Nagle usłyszał dziwny szelest – zza krzaka wybiegła wiewiórka o rudym ogonie. – Hej! Jesteś nowy? – zawołała wesoło. Mruczek nieśmiało skinął głową.

Wiewiórka, która nazywała się Ruda, zaprosiła go do swojej kryjówki pod starym dębem. Okazało się, że w ogrodzie mieszkają też inne zwierzęta: stary jeż Kolczatek, rodzina kretów i para wróbli. Każdy z nich umiał coś innego. – Kolczatek zna najlepsze skróty przez trawę – zachwalała Ruda. – A krety budują tunele sięgające aż do płotu!

Mruczek niestety czuł się niezręcznie – on nie umiał ani kopać, ani latać, ani nawet zbierać orzechów. – Ja tylko mruczę i śpię na słońcu – powiedział smutno. Zwierzęta spojrzały po sobie. – To też coś! – zaćwierkał wróbel. – Twój spokój działa na wszystkich kojąco. Ale Mruczek nie był przekonany.

Pewnego wieczoru do ogrodu zakradł się kot z sąsiedztwa – duży, bury i bardzo głośny. Zaczął straszyć ptaki i przewracać kretowiska. Wszystkie zwierzęta schowały się ze strachu. Tylko Mruczek nie uciekł. Stanął na ścieżce, wygiął grzbiet i zamruczał najgłośniej jak potrafił – tak nisko i głęboko, że bury kot zatrzymał się zdziwiony.

– Co ty wyprawiasz? – warknął tamten. Mruczek nie odpowiedział, tylko usiadł i zaczął mruczeć cichutko, a potem przeciągnął się. Jego futro lśniło w zachodzącym słońcu. Niespodziewanie bury kot cofnął się. – E tam, nudno z tobą – burknął i odszedł. Zwierzęta wyszły z ukrycia i otoczyły Mruczka. – Uratowałeś nas! – krzyknęła Ruda.

Od tamtej pory Mruczek wiedział, że to, co go wyróżnia – jego spokój i cichutkie mruczenie – jest wielką siłą. Każdego wieczoru przychodził pod dąb i opowiadał historie snute z zamkniętymi oczami. A gdy zapadał zmrok, kładł się na miękkim mchu, patrzył w gwiazdy i słuchał szumu liści. – Dobranoc, ogrodzie – szepnął i zasnął otulony ciepłem nocy.