Bajka o kotku, który szukał księżyca

— Bajka do czytania —

Mała Kicia mieszkała w przytulnym domku na skraju lasu. Każdego wieczoru siadała na parapecie i patrzyła w niebo. Najbardziej lubiła księżyc – duży, okrągły i srebrzysty. Pewnej nocy postanowiła, że musi go znaleźć.

Kicia wstała cichutko, przeciągnęła się i wyszła na dwór. Noc była ciepła, a na trawie błyszczały krople rosy. – Pójdę za tym blaskiem – szepnęła do siebie i ruszyła przed siebie.

Po drodze spotkała sowę, która siedziała na gałęzi. – Sowo, sowo, czy wiesz, gdzie jest księżyc? – zapytała Kicia. Sowa przekręciła głowę i powiedziała: – Księżyc jest wszędzie, ale żeby go zobaczyć, musisz spojrzeć w górę. Kicia podziękowała i poszła dalej.

Nagle zobaczyła staw. W wodzie odbijał się księżyc. – Jest! – ucieszyła się Kicia i wyciągnęła łapkę, żeby go dotknąć. Ale księżyc rozbił się na tysiące małych iskierek. Kicia zasmuciła się, bo myślała, że go zgubiła.

Wtedy zza krzaka wyskoczył zajączek. – Nie smuć się, Kiciu – powiedział. – Księżyc jest w niebie, a w wodzie tylko jego odbicie. Popatrz w górę. Kicia podniosła główkę i zobaczyła księżyc wiszący wysoko nad lasem. Był piękny i spokojny.

– Dziękuję, zajączku – mruknęła Kicia. – Myślałam, że muszę go szukać daleko, a on jest tuż nade mną. Zajączek uśmiechnął się i pogłaskał Kicię po miękkim futerku. – Czasem to, czego szukamy, jest bliżej, niż myślimy – powiedział.

Kicia wróciła do domu zmęczona, ale szczęśliwa. Wskoczyła na swoje ulubione miejsce na parapecie i spojrzała w niebo. Księżyc wciąż tam był, świecąc ciepłym blaskiem. Kicia ziewnęła, zamknęła oczka i zasnęła spokojnie.

Gwiazdy migotały nad domkiem, a wiatr cichutko szeptał dobranoc. Kicia śniła o księżycu, który uśmiechał się do niej z góry. I tak każdej nocy wiedziała, że księżyc zawsze będzie nad nią czuwał.