Przyjaciele z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

Na słonecznej Leśnej Polanie mieszkało trzech przyjaciół: kotek Mruczek o miękkich łapkach, kogutek Grzebień z pięknym, pstrym ogonem oraz mała lisiczka Ruda o bystrych oczkach. Każde z nich było wyjątkowe i uwielbiało spędzać razem czas.

Pewnego ranka Mruczek obudził się pierwszy. Przeciągnął się, a potem pomyślał: „Jestem najszybszym kotem w lesie. Potrafię skoczyć wyżej niż wszystkie ptaki!”. I rzeczywiście, wskoczył na najwyższą gałąź starego dębu.

Gdy Grzebień zobaczył wyczyny Mruczka, zapiał głośno: „Kukuryku! To nic takiego! Ja potrafię zaśpiewać piękniej niż słowik!”. I zaśpiewał tak donośnie, że wszystkie zwierzęta w lesie wyjrzały z norek i gniazd.

Ruda, która właśnie wróciła z spaceru, pokręciła głową. „Ale z was chwalipięty” – powiedziała z uśmiechem. „Każdy z nas ma swoje talenty, ale najważniejsza jest przyjaźń. Pokażę wam, co potrafię”. I zaprowadziła przyjaciół do strumyka, gdzie pokazała im, jak łapać rybki tak zręcznie, że żaden kotek ani kogutek nie umiałby tak szybko.

Wtedy nagle zerwał się silny wiatr. Gałąź, na której siedział Mruczek, trzasnęła! Kotek spadł prosto do strumyka. Grzebień zaczął panikować, bo nie umiał pływać. Ruda szybko podbiegła i podała Mruczkowi patyk. „Łap się!” – zawołała. Razem z Grzebieniem wyciągnęli kotka na brzeg.

Mruczek otrząsnął się z wody i powiedział: „Dziękuję, przyjaciele! Gdyby nie wy, pewnie bym zmókł do wieczora. Macie rację – każdy z nas jest w czymś dobry, ale razem możemy zrobić o wiele więcej”.

Od tamtego dnia żadne z nich nie chwaliło się już bez powodu. Wspólnie bawili się w berka, śpiewali i łowili ryby. A gdy zapadał zmierzch, siadali pod starym dębem i patrzyli, jak gwiazdy pojawiają się na niebie.

Gdy księżyc wzeszedł wysoko, Ruda otuliła się ogonem, Grzebień schował głowę pod skrzydło, a Mruczek zamruczał cichutko. Polana zrobiła się cicha i spokojna. Wszyscy wiedzieli, że przyjaźń to najpiękniejszy skarb, który daje siłę i radość każdego dnia.