Bajka o kotku i piesku, którzy nauczyli się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkał kotek Filemon o miękkim, szarym futerku i zielonych oczach jak dwa szmaragdy. Obok, w budzie pod wielkim dębem, mieszkał piesek Burek, który miał brązową, kudłatą sierść i merdał ogonem tak szybko, że aż robiło się wesoło na sercu.

Pewnego słonecznego poranka Filemon wyszedł na podwórko, niosąc w pyszczku swoją ulubioną piłeczkę – czerwoną, gumową, która podskakiwała wysoko, aż do nieba. Burek właśnie skończył jeść śniadanie i zobaczył piłeczkę. Jego ogon zamerdał jeszcze szybciej. „Filemon, czy mogę się pobawić twoją piłeczką?” – zapytał grzecznie. Ale kotek zmarszczył nosek i powiedział: „Nie, to moja piłeczka, tylko moja!” i schował ją pod łapką.

Burek spuścił uszy i poszedł do swojej budy. Wyciągnął swoją ulubioną zabawkę – pluszową kość, która piszczała, kiedy się ją ściskało. „Może chociaż ty pobawisz się ze mną?” – zapytał cicho. Ale Filemon tylko prychnął: „Nie chcę twojej kości, chcę się bawić sam!” i odwrócił się plecami.

Słońce powoli chowało się za chmury, a na podwórku zrobiło się cicho i smutno. Filemon próbował bawić się sam, ale piłeczka nie skakała tak wesoło bez Burka, który zawsze głośno szczekał z radości. Burek też nie miał ochoty na zabawę – pluszowa kość leżała samotnie na trawie.

Nagle z kuchni wyszła mama kotka i mama pieska. „Dzieci” – powiedziała mama kotka łagodnym głosem – „czy wiecie, że dzielenie się sprawia, że zabawa jest dwa razy fajniejsza?” Mama pieska dodała: „Kiedy się dzielicie, każdy ma więcej radości. Spróbujcie!”.

Filemon spojrzał na Burka, a Burek na Filemona. Kotek westchnął, wziął swoją czerwoną piłeczkę i podszedł do pieska. „Burek, chcesz pograć ze mną w piłkę? Możemy razem skakać.” Burek uśmiechnął się szeroko i przyniósł swoją pluszową kość. „A ty możesz pobawić się moją kością, kiedy odpoczniesz od piłki!” – zaproponował.

I tak zaczęli się bawić razem. Piłka latała w powietrzu, a Burek merdał ogonem, Filemon mruczał z zadowolenia. Potem usiedli obok siebie na trawie, dzieląc się kością i piłką, i śmiali się, aż do zachodu słońca. Od tego dnia zawsze bawili się razem, a ich domek i buda stały się najweselszym miejscem w całym lesie.

Kiedy nastał wieczór, niebo zasnuło się granatem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Filemon i Burek, zmęczeni i szczęśliwi, położyli się obok siebie – kotek na miękkim kocyku w domku, a piesek w swojej budzie. Słychać było tylko ciche mruczenie i spokojne sapanie. Dobranoc, mały kotku. Dobranoc, mały piesku. Śpijcie spokojnie, bo dzielenie się z przyjacielem to najpiękniejszy sen.