Kłębek i Iskierka

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku, pod starym, drewnianym stołem, mieszkał kotek o imieniu Kłębek. Miał mięciutkie, szare futerko i wielkie, zielone oczy, które błyszczały jak dwa wiosenne listki. Kłębek uwielbiał gonić wszystko, co się ruszało – muchy, piłeczki, a przede wszystkim małą myszkę, która chowała się za szafą. Ta myszka nazywała się Iskierka i miała ogonek cienki jak nitka.

Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za firankę, Kłębek zaczynał swoją wielką wyprawę. Cicho stąpał po dywanie, a jego wąsy drżały z podniecenia. „Dziś na pewno ją złapię!” – mruczał do siebie. Ale Iskierka była szybka jak iskra – stąd jej imię. Za każdym razem znikała w swojej kryjówce, a Kłębek tylko wzdychał i kładł się na podłodze, zmęczony i trochę smutny.

Pewnego dnia, gdy Kłębek znów czaił się za nogą od krzesła, usłyszał cichutki płacz. To była Iskierka. Siedziała pod kaloryferem i ocierała łapką oczka. „Co się stało?” – zapytał Kłębek, zapominając na chwilę, że powinien gonić myszy. Iskierka wyznała, że zgubiła swoją ulubioną kuleczkę z waty, która była jej największym skarbem.

Kłębek poczuł, że coś w nim mięknie. „Pomogę ci jej szukać” – powiedział i zaczął przeszukiwać każdy kąt. Zaglądał pod kanapę, za doniczkę z kwiatkiem i pod stary dywan. W końcu, za piecem, znalazł małą, szarą kuleczkę. Iskierka ucieszyła się tak bardzo, że podskoczyła do góry. „Dziękuję, Kłębku!” – pisnęła.

Od tamtej pory Kłębek i Iskierka zostali przyjaciółmi. Zamiast gonić się po domu, razem bawili się kuleczką, układali wzory z kredek i opowiadali sobie historie. Kłębek przestał czuć się samotny, a Iskierka przestała się bać. Czasem tylko, dla zabawy, Kłębek udawał, że goni Iskierkę, ale oboje wiedzieli, że to tylko gra.

Wieczorem, gdy zapadał zmrok, kładli się obok siebie na miękkiej poduszce. Iskierka zwijała się w kłębek, a Kłębek mruczał cichutko, jak mały silniczek. Przez okno wpadały promienie księżyca, a gwiazdy mrugały do nich przyjaźnie. W domu robiło się cicho i spokojnie, jakby cały świat szykował się do snu.

I tak każdej nocy, zanim zamknęli oczy, Kłębek mówił: „Dobranoc, Iskierko”. A Iskierka odpowiadała: „Dobranoc, Kłębku”. I zasypiali, wiedząc, że przyjaźń jest cenniejsza niż gonitwa i że każdy, nawet mała myszka, może być przyjacielem. Wokół zapadała cisza, a gwiazdy na niebie świeciły coraz jaśniej.