Bajka o kotku i myszce, którzy zostali przyjaciółmi

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała Kicia – puszysta, biała kotka o wielkich, zielonych oczach. Kicia uwielbiała leniuchować na parapecie i obserwować, co dzieje się na podwórku. Pewnego popołudnia, gdy słońce grzało jej brzuszek, zza krzaka malin wyskoczyła mała, szara Myszka.

Myszka była bardzo mała i bardzo nieśmiała. Na widok kotki chciała uciekać, ale jej nóżka zaplątała się w suchą gałązkę. Kicia, zamiast skoczyć i gonić, pochyliła się i zapytała: – Czy mogę ci jakoś pomóc? Myszka zdziwiła się, bo słyszała, że koty gonią myszy, ale Kicia wydawała się miła.

Kicia delikatnie pomogła Myszce uwolnić łapkę. – Dziękuję – pisnęła Myszka. – Myślałam, że zaraz będziesz mnie gonić. – Nie lubię gonić – odpowiedziała Kicia. – Wolę bawić się w chowanego albo układać kamyki. Myszka uśmiechnęła się i zapytała: – A mogłabym się z tobą pobawić?

Od tego dnia Kicia i Myszka spędzały razem czas. Układały wzory z liści, szukały czterolistnej koniczyny i opowiadały sobie historie. Myszka znała wszystkie tajemne przejścia w lesie, a Kicia wiedziała, gdzie rosną najsłodsze jagody. Razem odkryły, że zabawa jest o wiele przyjemniejsza, gdy się nią dzielisz.

Pewnego razu Myszka przyniosła Kici mały, wiklinowy koszyczek pełen poziomek. – To dla ciebie, za twoją dobroć – powiedziała. Kicia wzruszyła się i zaprosiła Myszkę na herbatkę z mlekiem. Siedziały na kocyku pod jabłonią i piły ciepłe mleko, a Myszka opowiadała o swoich przygodach w mysiej norce.

Kiedy zapadł wieczór, Kicia odprowadziła Myszkę do jej norki. Po drodze świeciły im robaczki świętojańskie, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. – Jutro się spotkamy? – zapytała Myszka. – Oczywiście – odpowiedziała Kicia. – Możemy zbudować zamek z patyków. Myszka uśmiechnęła się szeroko.

Od tamtej pory wszystkie zwierzęta w lesie wiedziały, że Kicia i Myszka to nierozłączni przyjaciele. Nawet stary jeż, który widział wiele, mówił: – Kto by pomyślał, że kot i mysz mogą być przyjaciółmi? Ale to pokazuje, że najważniejsze jest serce, a nie to, jak wyglądamy z zewnątrz.

Kiedy nastała noc, Kicia wróciła do swojego domku, a Myszka do swojej norki. Obie spojrzały w niebo pełne gwiazd i pomyślały o tym, jak miło jest mieć przyjaciela. Wkrótce zmrużyły oczy, a sen przyszedł cichutko, jak delikatny wietrzyk. Dobranoc, mała Myszko. Dobranoc, Kiciu.