Bajka o kotku i myszce

— Bajka do czytania —

W małym, drewnianym domku na skraju lasu mieszkała Kicia – pulchny, bury kotek z białą łatką na ogonie. Kicia uwielbiała drzemać na parapecie i patrzeć, jak za oknem tańczą liście. Pewnego dnia zauważyła coś wyjątkowego: malutką myszkę Misię, która wyglądała przez dziurkę w podłodze. Kicia nie zamierzała gonić myszy – chciała ją poznać.

Myszka Misia miała śliczne, okrągłe uszka i błyszczące oczka. Na widok wielkiego kota zwykle ucieka się w popłochu, ale tym razem coś ją zatrzymało. Kicia uśmiechnęła się przyjaźnie i mruknęła cichutko: "Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy. Chcę tylko porozmawiać". Myszka, choć drżąca, wyjrzała śmielej. "Naprawdę?" – zapiszczała.

Kicia skinęła głową i przysunęła się bliżej. "Mam na imię Kicia. Lubię siano, ciepłe mleko i zabawy. A ty?" Myszka zdziwiła się, bo żaden kot nie pytał jej o zdanie. "Jestem Misią. Uwielbiam schabowe okruszki i tańczyć na listkach paproci" – odpowiedziała nieśmiało. I tak, zamiast się gonić, postanowiły pobawić się razem.

Najpierw Kicia pokazała Misi, jak skradajką wędrować po starym krześle, a Misi nauczyła Kicię tańca małych podskoków. Razem zrobiły z koca domek i udawały, że są podróżniczkami. Śmiech niósł się po całym pokoju. Nawet stary pies, który się obudził na dworze, pomachał ogonem, słysząc tę radość.

Po zabawie Kicia przyniosła miseczkę mleka, a Myszka znalazła serowy wiórek. Dzieliły się jedzeniem jak najlepsi przyjaciele. "Wiesz, wszyscy mówią, że koty i myszy nie mogą się przyjaźnić" – westchnęła Kicia. "A to głupota" – odparła Misi. "Ważne, jak się zachowujemy, a nie jakie mamy uszy czy ogony". Kicia przytuliła przyjaciółkę.

Nagle z kuchni dobiegł głos mamy Kici: "Misiu, co ty wyprawiasz? Puść ją!". Mama kotka zobaczyła Misię i zamarła. Kicia stanęła w obronie myszki. Mamo, to jest Misi, moja przyjaciółka. Jest mądra i dobra. Nie jedzą się wszystkie koty i myszy. Mama zmarszczyła czoło, ale w oczach Kici widziała szczerość.

Mama kotka powoli opuściła łapę. "Skoro tak mówisz, to może masz rację. Ale musi być bezpiecznie, dobrze?" Misi przytaknęła, że będzie ostrożna. Od tego dnia każdego popołudnia myszka i kociak spotykały się w tym samym miejscu. Kicia uczyła Misię cierpliwości, a Misi uczyła Kicię odwagi przed nowymi wyzwaniami.

Wieczorem, kiedy za oknem zapadł zmrok, Kicia i Misi siadały na parapecie i patrzyły, jak gwiazdy układają się w konstelacje. "Jutro znów się spotkamy?" – pytała sennie Misi. "Jasne, mój mały przyjacielu" – mruczała Kicia. I wtedy, w ciepłej ciszy, obie zasypiały spokojnie – kotek i myszka, razem, a nad nimi mrugały gwiazdy.