Kotek i Kogucik: Skarb spod Jabłoni

— Bajka do czytania —

Na słonecznym podwórku, w małym drewnianym domku, mieszkało dwóch przyjaciół: bury kotek Mruczek i złocisty kogucik Piotruś. Każdego dnia wstawali razem ze wschodem słońca, ale ich poranki wyglądały zupełnie inaczej.

Kogucik Piotruś od razu brał się do pracy - grabił listki, zamiatał ścieżki i stroił swój grzebień, by pięknie zapiać na powitanie dnia. Tymczasem Mruczek przeciągał się leniwie na parapecie, mrużąc oczy w słońcu. „Po co się spieszyć? Świat i tak poczeka” – mruczał, przewracając się na drugi bok.

Pewnego razu gospodyni poprosiła ich o posprzątanie starego strychu. „Pomóżcie mi, proszę, tam jest mnóstwo kurzu i starych rzeczy do przejrzenia” – powiedziała. Piotruś natychmiast zakasał rękawy (a raczej piórka), gotowy do działania. Mruczek jednak ziewnął i stwierdził: „Ja zostanę na dole, będę ci kibicował!”.

Kogucik westchnął, ale poszedł sam. Na strychu, pod stertą zakurzonych koców, znalazł drewniane pudełko. W środku leżał pożółkły list i zwinięta mapa. „Drogi przyjacielu, skarb ukryty jest pod starą jabłonią na wzgórzu. Tylko razem możecie go odnaleźć” – przeczytał głośno Piotruś.

Zbiegł na dół i pokazał znalezisko Mruczkowi. Oczy kotka zabłysły: „Skarb? To brzmi ciekawie! Chodźmy!”. Po raz pierwszy od dawna Mruczek wstał z parapetu z prawdziwym entuzjazmem. Razem wyruszyli w drogę, z mapą w dziobie.

Po chwili dotarli do szerokiego strumyka. Piotruś zatrzymał się zmartwiony: „Ja nie umiem skakać tak daleko, zmoczę piórka!”. Mruczek rozejrzał się, podskoczył lekko i wskazał kamienie wystające z wody: „Skacz po nich, mały! Ja ci pokażę, który jest pewny”. Kogucik dzielnie ruszył śladem kotka i obaj bezpiecznie przeszli na drugi brzeg.

Następnie natknęli się na starą, zardzewiałą furtkę zamykającą ścieżkę. „Nie dam rady jej otworzyć – mruknął Mruczek, próbując łapkami. Wtedy Piotruś podbiegł: „Pozwól mi! Mój dziób jest mocny”. Kilka energicznych uderzeń i furtka otworzyła się z głośnym skrzypieniem. „Dzięki, przyjacielu” – zamruczał kotek.

Wreszcie stanęli przed wielką, sękatą jabłonią. Pod jej korzeniami, dokładnie tak jak na mapie, leżała drewniana skrzyneczka. Otworzyli ją drżącymi łapkami i piórkami – w środku znajdowały się małe nasiona i list: „Zasadźcie je razem, a wyrośnie wam wspaniała przyjaźń”. Bez słowa wrócili do ogrodu i wspólnie wsadzili nasiona w ziemię.

Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, Mruczek spojrzał na Piotrusia i powiedział: „Przepraszam, że rano byłem leniwy. Dziś zrozumiałem, że razem jesteśmy silniejsi”. Kogucik uśmiechnął się: „Każdy z nas ma coś dobrego – ty masz spryt i zwinność, ja wytrwałość i siłę. Dlatego jesteśmy świetną drużyną”. Obaj zmęczeni, ale szczęśliwi, pokładli się na posłaniu.

Księżyc usiadł na gałęzi jabłoni, gwiazdy zamrugały cicho nad podwórkiem. Mruczek i Piotruś, przytuleni do siebie, zasnęli snem spokojnym i pełnym przyjaźni. Dobranoc, mały czytelniku – niech i Twoje sny będą ciepłe jak ten wieczór.