Bajka o kotku Filemonie dla 4-latka

— Bajka do czytania —

Mały kotek Filemon mieszkał z babcią w przytulnym domku na skraju lasu. Każdej nocy siadał na parapecie i patrzył w niebo. Najbardziej lubił księżyc – wielki, okrągły i srebrny. Pewnego wieczoru zapytał babcię: – Babciu, skąd się bierze księżyc? Babcia uśmiechnęła się i powiedziała: – Może sam sprawdzisz?

Filemon bardzo się ucieszył. Postanowił wyruszyć w podróż, aby znaleźć odpowiedź. Zaraz po śniadaniu włożył mały plecak, schował do niego kawałek sera i ruszył przed siebie. Szedł polną dróżką, a wokół kwitły żółte mlecze. Po chwili spotkał starą sowę, która siedziała na gałęzi. – Sowo, sowo – zapytał Filemon – skąd się bierze księżyc? Sowa przeciągnęła skrzydła i powiedziała: – Księżyc rośnie na wysokiej górze, ale trzeba iść bardzo daleko. Kotek podziękował i ruszył dalej.

Po godzinie dotarł na łąkę, gdzie pasła się krowa Łaciata. – Krowa, krowa – zamruczał Filemon – czy wiesz, skąd się bierze księżyc? Łaciata podniosła głowę i odparła: – Księżyc wyłania się z wielkiego stawu, gdy zapada zmrok. Ale musisz uważać, bo woda jest zimna. Kotek zmartwił się, bo nie umiał pływać. Usiadł pod starym dębem i zastanawiał się, co robić.

Wtedy z trawy wyskoczył mały zajączek. – Czemu jesteś smutny, kotku? – zapytał. Filemon opowiedział mu o swojej wyprawie po księżyc. Zajączek zaśmiał się wesoło: – Nie musisz iść daleko! Księżyc jest nad nami przez cały czas, tylko w dzień chowa się za słońcem. Kiedy robi się ciemno, znów wychodzi. Chodź, pokażę ci.

Zajączek zaprowadził Filemona na pagórek. Usiedli na miękkiej trawie i spojrzeli w górę. Nagle zza chmur wyłonił się księżyc – wielki, jasny i piękny. – Widzisz? – szepnął zajączek. – Jest tutaj, tak jak w twoim oknie. Filemon poczuł się bardzo szczęśliwy. Podziękował zajączkowi i pobiegł z powrotem do domu.

Babcia już czekała w drzwiach. – Widzę, że znalazłeś odpowiedź – uśmiechnęła się. Filemon przytulił się do niej i powiedział: – Tak, babciu. Księżyc jest wszędzie, ale najlepiej widać go z naszego okna. Babcia pogłaskała go po główce i ułożyła do snu.

Na niebie zapaliły się gwiazdy, a księżyc świecił prosto do pokoju Filemona. Kotek zwinął się w kłębek, zamruczał cichutko i powoli zamknął oczy. Wokół panowała cisza, a noc otuliła go swoim spokojem. Dobranoc, kotku – szepnęła babcia. Dobranoc, księżycu – odszepnął Filemon i zasnął głęboko.