Kotka i Piesek: Przyjaciele z Podwórka

— Bajka do czytania —

Na słonecznym podwórku, gdzie rosły wysokie słoneczniki i pachniała świeża trawa, mieszkała mała kotka o imieniu Mela. Mela miała miękkie, szare futerko i zielone oczy, które błyszczały jak dwa szmaragdy. Najbardziej lubiła leniwie leżeć na parapecie i obserwować ptaki.

Obok, w niebieskiej budzie, mieszkał Piesek Borys. Borys był cały brązowy, z dużymi łapami i merdającym ogonem. Uwielbiał biegać po trawie i aportować patyki. Mela i Borys często patrzyli na siebie z daleka, ale nigdy nie zamienili ani słowa. Mela myślała: „Pieski są za głośne i ciągle biegają”. Borys myślał: „Kotki są za ciche i tylko śpią”.

Pewnego dnia na podwórku pojawił się mały, czerwony kłębek włóczki. Ktoś go zgubił. Mela zobaczyła go pierwsza – jej oczy zaświeciły się z radości. „Uwielbiam bawić się włóczką!” – zamruczała. Podbiegła do kłębka, ale ten potoczył się dalej, prosto pod krzak róży. Mela próbowała go dosięgnąć, ale kolce raniły jej łapki.

Wtedy nadbiegł Borys. „Co się stało?” – zaszczekał. Mela westchnęła: „Mój kłębek utknął pod krzakiem, a ja nie mogę go wyciągnąć”. Borys spojrzał na krzak i powiedział: „Mam duże łapy i długi pysk. Może uda mi się go przetoczyć”. Ostrożnie wsadził nos między kolce i delikatnie popchnął kłębek. Po chwili włóczka wytoczyła się na trawę.

Mela była zachwycona. „Dziękuję, Borysie! Jesteś bardzo sprytny!” – zamruczała. Borys uśmiechnął się: „A ty masz bystre oczy – bez ciebie nie wiedziałbym, gdzie szukać”. Od tego dnia zaczęli się razem bawić. Mela uczyła Borysa cichych zabaw w chowanego, a Borys pokazywał Meli, jak fajnie jest gonić piłkę. Okazało się, że choć są różni, świetnie się uzupełniają.

Kiedy zapadł zmierzch, zmęczeni przyjaciele usiedli na ganku. Nad ich głowami zapalały się pierwsze gwiazdy. Mela oparła głowę na łapkach Borysa, a on delikatnie merdał ogonem. „Dobranoc, Melu” – szepnął Borys. „Dobranoc, Borysie” – odpowiedziała Mela. I oboje zasnęli spokojnie, słuchając szelestu liści i cichego śpiewu świerszczy.

Tej nocy księżyc świecił jasno, a gwiazdy tańczyły na niebie. Mela i Borys wiedzieli, że choć są różni, to właśnie dzięki temu ich przyjaźń jest wyjątkowa. I tak każdego dnia uczyli się od siebie nowych rzeczy, a ich podwórko stało się najszczęśliwszym miejscem na świecie.