Kotka Tęczowa i zaczarowany węzeł

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkała kotka o imieniu Tęczowa. Miała mięciutkie, białe futerko i ogon w paski wszystkich kolorów tęczy. Każdego wieczoru, przed snem, wyglądała przez okno i obserwowała, jak gwiazdy zapalają się jedna po drugiej.

Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie, Tęczowa znalazła pod krzakiem malinowym dziwny, srebrny węzeł. Błyszczał w słońcu jak mały księżyc. – Co to może być? – zastanawiała się, dotykając go łapką. Węzeł był ciepły i lekko drżał, jakby żył.

Postanowiła zapytać swojego przyjaciela, mądrego sowy Stacha. Siedział na gałęzi starego dębu i czytał księżycową gazetę. – Stachu, spójrz! Znalazłam coś magicznego! – zawołała. Sowa zsunęła okulary na dziób i przyjrzała się węzłowi. – Och, to zaczarowany węzeł – powiedział cicho. – Spełnia jedno życzenie, ale tylko jeśli podarujesz go komuś innemu – wyjaśnił.

Tęczowa zastanawiała się, komu mogłaby go dać. Pobiegła do myszki Basi, która zbierała orzechy. – Basieńko, chcesz ten węzeł? – zapytała. Myszka spojrzała z wdzięcznością, ale pokręciła głową. – Dziękuję, ale mam już wszystko, czego potrzebuję. Podaruj go może komuś, kto jest smutny – powiedziała.

Kotka poszła dalej. Spotkała psa Burka, który leżał przy budzie i wzdychał. – Burku, dlaczego jesteś smutny? – zapytała. – Bo zgubiłem swoją ulubioną piłkę – odpowiedział. Tęczowa podała mu węzeł. – Masz, to magiczny węzeł. Możesz wypowiedzieć życzenie – szepnęła. Pies ucieszył się, potarł węzeł łapą i powiedział: – Chciałbym znaleźć moją piłkę!

I nagle, zza krzaka wytoczyła się czerwona piłka. Burek zaszczekał radośnie i pobiegł za nią. Tęczowa poczuła ciepło w sercu. Węzeł zniknął, a na jego miejscu pojawiła się mała, srebrna gwiazdka, która cicho brzęczała jak dzwoneczek.

Wieczorem, gdy Tęczowa wróciła do domu, poczuła się szczęśliwsza niż kiedykolwiek. Położyła się na swoim ulubionym kocu w kształcie rybki, a przez okno wpadało miękkie, gwiaździste światło. Zamknęła oczy i słyszała, jak srebrna gwiazdka nuci jej kołysankę.

I tak, w ciszy nocy, Tęczowa zasnęła spokojnie, wiedząc, że największą magią jest dzielenie się dobrem. Nad domkiem rozbłysły setki gwiazd, a jedna z nich, ta najmniejsza, uśmiechała się do niej figlarnie. Dobranoc, mała kotko.