Bajka o kotach po polsku – Kocia ferajna na łące

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku na skraju lasu mieszkały trzy kotki: Zuzia, Bureczek i Benio. Zuzia miała śliczną, białą sierść i niebieskie oczy. Bureczek był szary i bardzo puchaty. Benio zaś był pręgowany i zawsze miał uśmiechniętą minkę. Każdego dnia kotki bawiły się wesoło na słonecznym parapecie, obserwując ptaki i szeleszczące liście. Pewnego ranka postanowiły wybrać się na wielką przygodę.

– Chodźmy na łąkę za strumieniem! – zawołała Zuzia, machając ogonkiem. Bureczek przeciągnął się leniwie, ale Benio aż podskoczył z radości. – Będzie wspaniale! – mruknął i przeciągnął łapką po wąsach. Trzy kotki ruszyły przez furtkę w ogrodzie, a ich łapki stąpały po miękkiej trawie. Słońce grzało ich futerka, a wiatr niósł zapach kwiatów.

Gdy dotarły na łąkę, zatrzymały się zdumione. Przed nimi rozciągało się morze żółtych mleczy, które tańczyły na wietrze. Motyle frunęły z kwiatka na kwiatek, a pszczoły brzęczały wesoło. – Ojej! – pisnęła Zuzia. – Tutaj jest tak pięknie! Bureczek zwinął się w kłębek i zaczął toczyć się po trawie, a Benio gonił motyla, który jednak uciekł mu wysoko w górę.

Nagle spostrzegli małego, szarego królika, który siedział pod krzakiem i trząsł się ze strachu. Kotki podeszły ostrożnie. – Nie bój się – powiedziała cicho Zuzia. – Co się stało? Królik westchnął i opowiedział, że zgubił drogę do swojej norki, bo za daleko pobiegł za ładnym kwiatkiem. Benio pogłaskał go ogonkiem, a Bureczek obiecał pomóc.

Kotki postanowiły razem odszukać norek królika. Szły wzdłuż strumienia, mijając kamienie i kępy trawy. Zuzia prowadziła, wypatrując znajomych miejsc. Bureczek niósł w pyszczku listek, który miał być mapą. Benio zaś opowiadał królikowi śmieszne historie, żeby go rozweselić. W końcu za pagórkiem ukazała się mała dziurka w ziemi – to był domek królika!

Królik ucieszył się ogromnie. – Dziękuję, kochane kotki! – zawołał i podskoczył radośnie. W podzięce dał im trzy pachnące truskawki, które schował pod liściem. Kotki zjadły je ze smakiem na łące, a sok z truskawek poplamił im wąsy na różowo. Zaśmiały się wesoło, bo każda z nich miała teraz różową plamkę na pyszczku.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, kotki wróciły do domu. Po drodze spotkały jeszcze sowę, która życzyła im dobrej nocy i wszystkich gwiazd na niebie. Zuzia, Bureczek i Benio wślizgnęły się do swojego koszyka, wtulone w miękki kocyk. Ich ogonki splotły się ze sobą, a oczy zrobiły się ciężkie i senne.

– To był najpiękniejszy dzień – szepnął Benio, zamykając oczy. – A wszystko dlatego, że byliśmy razem – dodała Zuzia, mrucząc cichutko jak kryształowy dzwonek. Bureczek już spał, ale uśmiechał się przez sen. Kotki odpłynęły w krainę snów, gdzie czekały na nie kolejne przygody i magiczne chwile. A nad ich domkiem rozbłysły pierwsze gwiazdy.