Kiki i nocni przyjaciele

— Bajka do czytania —

Mały kotek Kiki mieszkał w przytulnym domku na skraju lasu. Lubił biegać za myszkami, skakać po zasłonach i gonić własny ogon. Ale najbardziej nie lubił jednej rzeczy – spać!

Kiedy zapadał zmrok, mama Kotka mówiła: „Kiki, pora do łóżeczka!”. A Kiki robił wielkie oczy i uciekał. „Jeszcze chwilę, mamusiu! Muszę zobaczyć, co robią świetliki!”.

Pewnego wieczoru Kiki wymknął się przez uchylone okno i pobiegł w głąb lasu. Było ciemno, ale nie bał się – jego oczy świeciły w mroku. Nagle zobaczył małe, zielone światełko. To był świętojański robaczek o imieniu Lulu.

„Cześć, Kiki! Co ty tu robisz o tej porze?” – zawołał Lulu. „Nie śpię, bo chcę się bawić!” – odpowiedział kotek. „Ale ja już muszę iść spać, bo świt wstanie za chwilę” – odparł robaczek i zniknął w trawie.

Kiki poszedł dalej. Spotkał sowę Zuzię, która siedziała na gałęzi. „Huu, huu, maleńki kotku! Czemu nie śpisz?” – zapytała sowa. „Bo nie chce mi się spać!” – mruknął Kiki. Sowa uśmiechnęła się łagodnie: „Każdy ma swoją porę – ja poluję w nocy, ale za dnia śpię. Ty jesteś dziennym kotkiem, więc nocą odpoczywaj.”

Kiki westchnął. Nagle poczuł, że jego oczka robią się ciężkie. Spojrzał w niebo – świeciły gwiazdy, a księżyc uśmiechał się do niego. „Może jednak warto posłuchać mamy?” – pomyślał.

Wrócił do domu, wskoczył do swojego miękkiego koszyka. Mama pogłaskała go po główce. „Dobranoc, Kiki” – szepnęła. A kotek zamruczał cichutko, bo wreszcie zrozumiał: zabawa jest fajna, ale sen sprawia, że rano ma się siłę do nowych przygód.

Gwiazdy mrugały nad dachem, a Kiki spał słodko, śniąc o lotach wśród chmur. Cisza ogarnęła cały domek – tylko od czasu do czasu słychać było ciche: mru, mru, mru… Dobranoc, mały kotku.