Gwiazdkowy taniec małej Astry

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko stąd, w bezkresnym, ciemnym kosmosie, mieszkała mała gwiazdka o imieniu Astra. Każdej nocy, gdy jej mama, wielka srebrna Gwiazda Polarna, rozświetlała niebo, Astra uczyła się, jak być jasną i piękną. Jednak Astra czuła się inna – zamiast spokojnie świecić, chciała tańczyć i wirować wesoło wśród innych gwiazd.

– Mamusiu, dlaczego inne gwiazdy są takie nieruchome, a ja ciągle kręcę się w kółko? – zapytała pewnego wieczoru Astra, przysiadając na miękkiej kosmicznej chmurze. Gwiazda Polarna uśmiechnęła się ciepło. – Moja droga, każda gwiazda ma swój własny sposób świecenia. Twój taniec jest wyjątkowy.

Astra westchnęła. Chciała być taka jak Syriusz, który świecił najjaśniej, albo jak Mała Niedźwiedzica, która nigdy nie zmieniała swojego miejsca. Ale kiedy próbowała się zatrzymać, czuła się smutna i zmęczona. – Może jestem zepsuta? – myślała, patrząc w dal na mrugające światła oddalonych planet.

Pewnej nocy, gdy wszystkie gwiazdy spały, Astra postanowiła polecieć na spotkanie z Księżycem. – Wielki Księżycu, czy możesz mi pomóc? – zapytała cicho. Księżyc, który od wieków obserwował gwiazdy, odpowiedział łagodnym głosem: – Nie potrzebujesz pomocy, mała. Twój taniec to dar. Pokaż mi, jak wirowsz.

Astra zakręciła się radośnie. Jej maleńkie światełko rozbłysło wesoło, a wokół niej pojawiły się małe iskierki. – Och, jakie to piękne! – zawołał Księżyc. – Widzisz? Twój taniec sprawia, że inne gwiazdy się uśmiechają. To twoja magia. I wtedy Astra zrozumiała: nie musi być taka jak inni, by być wartościową.

Następnego dnia, gdy słońce zaszło, Astra zatańczyła swój pierwszy prawdziwy taniec. Unosiła się obok Drogi Mlecznej, kręciła młynki między kometami, a nawet zatańczyła z Orionem. Wszystkie gwiazdy patrzyły na nią z zachwytem. – Jaka piękna – szepnęły do siebie chórem.

Od tej pory, każdej nocy, gdy na niebie zapada zmrok, Astra tańczy wesoło. Jej taniec rozświetla kosmos i pokazuje, że każdy ma w sobie coś wyjątkowego. Nawet małe gwiazdki mogą być wielkie na swój sposób. Czasem wystarczy tylko uwierzyć w siebie.

A gdy wszystkie dzieci na Ziemi kładą się spać i zamykają oczy, Astra tańczy najpiękniej. Jej światło wpada do okien i delikatnie kołysze do snu. Bo każdy mały taniec ma wielką moc – potrafi uśpić wszystkie smutki i marzenia.