Kopciuszek i koralik życzliwości

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym domku na skraju lasu, mieszkała dziewczynka, którą wszyscy nazywali Kopciuszkiem. Miała dobre serce i jasne włosy, ale jej macocha i przyrodnie siostry każały jej sprzątać od rana do wieczora. Kopciuszek nie narzekała – lubiła porządek, a w ogrodzie znajdowała chwile wytchnienia.

Pewnego dnia, gdy zamiatała ścieżkę, zobaczyła pod krzakiem bzu mały, błyszczący koralik. Był niebieski jak czyste niebo i ciepły jak promyki słońca. Kiedy go podniosła, usłyszała cichy dźwięk: 'Jestem koralikiem życzliwości. Kto mnie nosi, dostrzega dobro w innych i w sobie.' Kopciuszek włożyła go do kieszeni i od razu poczuła się lżej.

Od tej chwili zaczęła dostrzegać, że nawet gdy siostry były niemiłe, ona odpowiadała im z uśmiechem. Gdy kazały jej umyć podłogę, mówiła: 'Chętnie, a potem zrobię wam herbatę.' Siostry patrzyły zdziwione, bo nikt wcześniej nie był dla nich taki miły. Powoli ich serca mięknęły.

Najstarsza siostra, Zosia, kiedyś potknęła się o wiadro i rozbiła ulubiony wazon macochy. Wszyscy się przestraszyli, ale Kopciuszek powiedziała spokojnie: 'To był wypadek, pomogę posprzątać i posklejać skorupki.' Zosia spojrzała na nią z wdzięcznością. Od tamtej pory zaczęły razem podlewać kwiaty.

Młodsza siostra, Kasia, zgubiła srebrny naszyjnik po babci. Płakała w ogrodzie, a Kopciuszek szukała go z nią godzinami. Gdy w końcu znaleźli go pod krzakiem róży, Kasia przytuliła Kopciuszka i powiedziała: 'Dziękuję, jesteś naprawdę dobra.' Od tego dnia Kasia zaczęła pomagać w kuchni.

Nawet macocha, pani Róża, zaczęła patrzeć inaczej. Pewnego wieczoru zapytała: 'Dlaczego jesteś taka dobra, skoro my nie byłyśmy dla ciebie miłe?' Kopciuszek odpowiedziała: 'Bo koralik nauczył mnie, że każdy zasługuje na drugą szansę. I widzę, jak bardzo się staracie.' Macocha uśmiechnęła się i przytuliła ją po raz pierwszy.

Tej nocy, gdy księżyc świecił srebrzystym blaskiem, koralik w kieszeni Kopciuszka zajaśniał mocniej. Usłyszała szept: 'Zrobiłaś coś cudownego – sprawiłaś, że w tym domu zagościła radość. Teraz już mnie nie potrzebujesz, bo twoje serce jest pełne dobroci.' Kopciuszek położyła się do łóżka, patrząc przez okno na gwiazdy. Czuła spokój i ciepło. Wiedziała, że prawdziwe szczęście pochodzi z wnętrza, a nie z zewnętrznych błyskotek. I tak, z uśmiechem, zasnęła, a wokół niej tańczyły sny pełne światła.