Koparka Krysia i wywrotka Witek budują most

— Bajka do czytania —

Na wielkim placu budowy, gdzie słońce wschodziło nad pagórkami piasku, mieszkała Koparka Krysia. Miała żółtą kabinę i wielką, mocną łyżkę, którą uwielbiała kopać głębokie doły. Obok niej pracowała Wywrotka Witek – czerwony, dumny samochód z wielką skrzynią, który zawsze woził ziemię tam, gdzie trzeba.

Pewnego dnia majster Twardziel, stary spychacz, ogłosił: „Musimy zbudować most nad rzeką! Potrzebujemy pomocy wszystkich.” Krysia i Witek bardzo się ucieszyli – to była ich pierwsza wielka budowa. Krysia zaczęła kopać dół pod filar mostu, a Witek przywoził kamienie.

„Szybciej, szybciej!” – krzyczała Krysia, gdy Witek jechał powoli. „Ja bym już dawno wszystko przewiozła!” Witek westchnął. „Muszę być ostrożny, żeby nic się nie wysypało.” Ale Krysia nie słuchała – kopała tak szybko, że aż łyżka zgrzytała o kamienie.

Wkrótce dół był gotowy, ale okazał się za płytki. „Ojej” – szepnęła Krysia. Witek podjechał i powiedział: „Może gdybyśmy razem zaplanowali, wyszłoby lepiej.” Krysia spuściła łyżkę. „Masz rację. Chciałam być najszybsza, ale zapomniałam o dokładności.”

Postanowili zacząć od nowa. Tym razem Krysia kopała powoli, a Witek mierzył głębokość swoimi kołami. „Trochę głębiej, Krysiu!” – wołał. „Dobrze, jeszcze jeden ruch!” – odpowiadała. Razem ustawili filary idealnie równo.

Potem przyszła pora na układanie mostu. Krysia podnosiła wielkie belki, a Witek woził deski i śruby. Gdy belka była za ciężka dla jednej koparki, przyjechała druga koparka – Bolek – i pomogli sobie nawzajem. Witek ustawił się tak, żeby deski łatwo zsuwały się na most.

Wieczorem most był gotowy – piękny, solidny i prosty. Majster Twardziel uśmiechnął się: „Dobra robota! Współpraca i cierpliwość zbudowały ten most.” Krysia i Witek spojrzeli na siebie i uścisnęli się łyżką i skrzynią. Byli dumni, że nauczyli się czegoś ważnego.

Gdy zapadł zmrok, na placu budowy zrobiło się cicho. Krysia zamknęła oczy w swojej kabinie, a Witek oparł koła na miękkim piasku. Nad nimi świeciły gwiazdy, a rzeka cicho szumiała. „Dobranoc, Krysiu” – szepnął Witek. „Dobranoc, Witku” – odpowiedziała i zasnęła spokojnie.