Koparka Kizia i wywrotka Tupcia

— Bajka do czytania —

W żółtej piaskownicy na końcu świata mieszkała mała koparka o imieniu Kizia. Kizia miała wielką, okrągłą łyżkę i bardzo lubiła kopać dołki. Obok niej, na czterech grubych kołach, stała wywrotka Tupcia, która zawsze woziła piasek z miejsca na miejsce.

Pewnego słonecznego popołudnia Kizia kopała najgłębszy dół w całej piaskownicy. Łyżka wchodziła w ziemię z cichym: chrup, chrup, chrup. Tupcia przyglądała się z boku i tupała niecierpliwie swoimi kołami.

„Kiziu, po co ci taki wielki dół?” – zapytała Tupcia, podjeżdżając bliżej. „Nie wiem, ale kopanie sprawia mi radość” – odpowiedziała Kizia i znów zanurzyła łyżkę w piasku. Tupcia westchnęła i odjechała, by wozić piasek w inne miejsce.

Po chwili usłyszały cienki głosik: „Pomocy! Moja łopatka utknęła w dołku!”. To była mała łopatka Zosia, która próbowała wykopać korzonek, ale ugrzęzła. Kizia natychmiast podjechała bliżej i ostrożnie wyciągnęła Zosię swoją łyżką.

„Dziękuję!” – zawołała Zosia i pobiegła dalej. Kizia uśmiechnęła się szeroko. Tupcia patrzyła na to z daleka i poczuła, że też chciałaby komuś pomóc. Wtedy zobaczyła małą wywrotkę Kropkę, która próbowała przewieźć wielką górę piasku, ale jej koła grzęzły.

Tupcia podjechała do Kropki i powiedziała: „Pomogę ci!”. Razem, koło przy kole, przewiozły cały piasek na drugi koniec piaskownicy. Kropka była bardzo wdzięczna, a Tupcia poczuła w środku ciepło jak po kubku mleka.

Od tego dnia Kizia i Tupcia zawsze szukały kogoś, komu mogłyby pomóc. Kopały dołki dla zgubionych klocków, woziły piasek dla zmęczonych łopatek i nigdy nie były samotne. A gdy zachodziło słońce, siadały obok siebie i patrzyły, jak niebo robi się pomarańczowe.

A kiedy księżyc pojawił się nad piaskownicą, Kizia zamknęła swoją łyżkę, a Tupcia schowała koła pod kocyk. „Dobranoc, Kiziu” – szepnęła Tupcia. „Dobranoc, Tupciu” – odpowiedziała Kizia. I obie zasnęły spokojnie, marząc o jutrzejszych przygodach, wiedząc, że pomaganie jest najpiękniejszą zabawą.