Koparka Krysia i traktor Tadek na budowie przyjaźni

— Bajka do czytania —

Na wielkim, słonecznym placu budowy, gdzie unosił się zapach ziemi i świeżego drewna, mieszkały dwie wyjątkowe maszyny: koparka Krysia i traktor Tadek. Każdego dnia pracowały razem, ale dziś czekało je niezwykłe zadanie.

Krysia miała żółtą kabinę i wielką, mocną łyżkę, którą uwielbiała kopać głębokie doły. Tadek zaś był czerwony, miał duże koła i zawsze ciągnął ciężkie przyczepy z piaskiem. Choć byli przyjaciółmi, czasem się sprzeczali, kto jest ważniejszy.

Pewnego ranka na plac przyjechał pan majster z nowym planem. „Musimy zbudować most nad strumykiem” – powiedział. „Krysiu, ty wykopiesz fundamenty. Tadku, ty przywieziesz kamienie i deski”. Maszyny ochoczo zabrały się do pracy.

Krysia zaczęła kopać, ale ziemia była twarda i sucha. Jej łyżka zgrzytała o kamienie. „Nie dam rady!” – westchnęła. Tadek usłyszał to i podjechał bliżej. „Nie martw się, Krysiu. Ja rozluźnię ziemię swoimi kołami, a ty potem wykopiesz” – zaproponował.

Tadek jeździł w tę i z powrotem, ugniatając twardą glebę. Krysia z wdzięcznością patrzyła, jak ziemia staje się miękka. Potem oboje pracowali razem: Krysia kopała, a Tadek zwoził materiały. Ich silniki pracowały wesoło, a kurz unosił się w powietrzu.

Po południu most zaczął nabierać kształtów. Nagle Tadek ugrzązł w mokrym piasku przy strumyku. Jego koła kręciły się bezradnie. „Pomocy!” – zawołał. Krysia natychmiast podjechała i ostrożnie łyżką podważyła przyczepę, pomagając Tadkowi wyjść.

„Dziękuję, Krysiu!” – ucieszył się Tadek. „Ty też mi pomogłaś rano” – odpowiedziała Krysia. Od tej chwili pracowali ramię w ramię. Krysia kopała rowki pod deski, a Tadek precyzyjnie układał je na swoim miejscu. Most rósł w oczach.

Gdy słońce zaczęło zachodzić, most był gotowy. Był piękny, solidny i łączył dwa brzegi strumyka. Pan majster pogłaskał obie maszyny po chłodnych już silnikach. „Dobra robota” – pochwalił. Krysia i Tadek uśmiechnęli się do siebie reflektorami.

Wieczorem, gdy plac budowy ucichł, a gwiazdy zapaliły się na niebie, Krysia i Tadek stały obok siebie. Wiedziały, że razem mogą wszystko. „Jutro znów będziemy pracować” – szepnęła Krysia. „I znów sobie pomożemy” – dodał Tadek. I zasnęły spokojnie, cicho turkocząc silnikami.