Koparka Kasia i małe kopanie

— Bajka do czytania —

Mała koparka Kasia mieszkała na wielkim placu budowy. Każdego ranka budziła się ze snu i z radością patrzyła na swoich dużych przyjaciół – wielkie koparki, spychacze i wywrotki. Chciała być taka jak oni.

Pewnego dnia Kasia zobaczyła, jak duża koparka Ada kopie ogromny dół pod fundamenty domu. „Ja też chcę taki wielki dół!” – pomyślała Kasia i zaczęła kopać swoją małą łyżeczką. Ale ziemia była twarda, a Kasia miała mało siły.

Zrobiła tylko malutki dołek, ledwo widoczny. „To za mało” – westchnęła Kasia i zasmuciła się. Podjechał do niej stary spychacz Bronek. „Nie martw się – powiedział. – Nawet mały dołek może być ważny. Zobacz, co w nim posiejesz.”

Kasia nie rozumiała. „Co można zrobić z takim maleńkim dołkiem?” – zapytała. Bronek uśmiechnął się i podał jej małe ziarenko. „Włóż je tutaj, a zobaczysz.” Kasia ostrożnie włożyła ziarenko i przysypała ziemią.

Minęło kilka dni. Kasia codziennie podlewała swoje miejsce. Aż pewnego ranka ujrzała zielony listek. „Wyrosło!” – krzyknęła z radości. Ziarenko stało się małą roślinką. Kasia zrozumiała, że jej mały dołek był początkiem czegoś pięknego.

Innym razem na placu budowy postanowiono zrobić plac zabaw. Potrzebne były małe dołki pod huśtawki i kwiaty. „Kasiu, możesz pomóc?” – zapytał kierownik. Kasia z ochotą wykopała wszystkie dołki. Były małe, ale idealne.

Wieczorem, gdy plac zabaw był gotowy, wszystkie dzieci biegały i się śmiały. Kasia patrzyła na huśtawki i kwiaty, które wyrosły z jej dołków. „Twoja praca jest bardzo ważna” – powiedziała mama Kasia, która też była koparką.

Kiedy zapadł zmrok, na niebie pojawiły się gwiazdy. Kasia wtuliła się w swoje ciepłe kopyto i zamknęła oczy. „Jutro znów będę kopać – małe i duże dołki. Każdy jest ważny.” I zasnęła spokojnie, słysząc cichy szum wiatru.