Koparka Kaja i plac zabaw

— Bajka do czytania —

Na dużym placu budowy, gdzie zawsze coś się działo, mieszkała mała, żółta koparka o imieniu Kaja. Kaja uwielbiała kopać ziemię, podnosić ciężkie kamienie i układać je w równiutkie stosy. Każdego dnia marzyła o tym, żeby zbudować coś wyjątkowego – plac zabaw dla dzieci z pobliskiego osiedla.

Pewnego ranka Kaja obudziła się wcześniej niż zwykle. Postanowiła, że dzisiaj zacznie budowę placu zabaw. Z radością ruszyła swoją wielką łyżką i zaczęła kopać dół pod huśtawki. Ale ziemia była twarda i sucha, a Kaja szybko się zmęczyła. „Dam radę sama!” – powtarzała sobie, choć jej silnik pracował coraz głośniej.

Nagle usłyszała znajomy dźwięk: „Tut, tut!” To była wywrotka Traktor, która przyjechała z nowym ładunkiem piasku. „Cześć, Kaju! Potrzebujesz pomocy?” – zapytała uprzejmie. Kaja potrząsnęła kabiną. „Nie, dziękuję! Jestem bardzo silna i wszystko zrobię sama.” Traktor wzruszyła ramionami i odjechała, zostawiając piasek na kupie.

Godziny mijały, a Kaja ciągle tkwiła przy jednym dole. Słońce prażyło, a jej gąsienice grzęzły w miękkim piachu. Wtedy zobaczyła betoniarkę Beti, która wesoło mrugała światełkami. „Kaju, widzę, że masz problem. Może położymy razem fundamenty pod karuzelę?” – zaproponowała Beti. Kaja westchnęła. „Ale ja chciałam wszystko zrobić sama…” – wyszeptała smutno.

Beti uśmiechnęła się swoją okrągłą, betoniarską buzią. „Wiesz, nawet największa koparka potrzebuje czasem innych. Ja dostarczę beton, ty wykopiesz dół, a Traktor przywiezie piasek. Razem zrobimy to szybciej i lepiej!” Kaja pomyślała chwilę. „No dobrze, spróbujmy” – zgodziła się nieśmiało.

I tak zaczęła się wielka współpraca! Kaja kopała mocne doły, Beti wylewała betonowe fundamenty, a Traktor przywoziła woreczki z piaskiem i kolorowe deski. Dołączył do nich dźwig Dyzio, który zawieszał huśtawki i zjeżdżalnię. Prace szły tak sprawnie, że jeszcze przed wieczorem plac zabaw był gotowy.

Kiedy przyszły pierwsze dzieci, piski radości rozbrzmiały na całym placu. Maluchy biegały po miękkiej trawie, huśtały się na huśtawkach i zjeżdżały ze ślizgawki. Kaja patrzyła na to wszystko i czuła wielką dumę. „To my to zrobiliśmy!” – powiedziała do przyjaciół. „Razem!” – odpowiedzieli wszyscy zgodnie.

Od tamtej pory Kaja już nigdy nie chciała pracować sama. Nauczyła się, że prosić o pomoc to nie wstyd, a wspólna praca daje o wiele więcej radości. A dzieci z osiedla codziennie przychodziły na plac zabaw i śpiewały piosenki o wspaniałej koparce, która buduje z przyjaciółmi.