Bajka o małym koniku Iskierce

— Bajka do czytania —

Na słonecznej łące, gdzie kwiaty pachniały miodem, a motyle tańczyły wśród traw, mieszkał mały konik o imieniu Iskierka. Miał złocistą grzywę i błyszczące oczy, a na czole małą białą łatkę w kształcie gwiazdki. Każdego dnia biegał po łące z innymi konikami, ale najbardziej lubił galopować w stronę lasu, gdzie czekały na niego przygody.

Pewnego ranka Iskierka obudził się bardzo podekscytowany. Jego przyjaciel, stary kucyk Kleks, miał urodziny, a on chciał mu podarować coś wyjątkowego. Postanowił znaleźć najpiękniejszy kwiat na łące, żeby Kleks mógł go postawić w swojej stajni. Ruszył więc w drogę, skacząc radośnie po miękkiej trawie.

Po drodze spotkał małą myszkę, która płakała pod krzakiem. – Co się stało? – zapytał Iskierka. – Zgubiłam drogę do swojego domku – pisnęła myszka. Konik bez wahania pomógł jej odnaleźć norek, a myszka w podzięce dała mu małe, złote piórko. Iskierka schował je do kieszeni i pobiegł dalej.

Wkrótce dotarł na polanę pełną stokrotek, ale usłyszał ciche płacz. To mały zajączek utknął w gęstych krzakach jeżyn. – Nie martw się, pomogę ci – powiedział Iskierka i delikatnie rozchylił kolce, żeby zajączek mógł wyjść. Zajączek podskoczył z radości i dał konikowi lśniący kamyk.

Kiedy Iskierka wreszcie dotarł na łąkę z najpiękniejszymi kwiatami, poczuł zmęczenie. Zerwał wielki, fioletowy dzwonek i już miał wracać, gdy zobaczył, że łąkę przecina strumyk, przez który nie mogła przejść rodzina jeży. – Pomogę wam – zawołał i stworzył mostek ze swojej grzywy, po którym jeże bezpiecznie przeszły. Mały jeżyk podarował mu błyszczący liść.

Iskierka wrócił do Kleksa późno, ale uśmiechnięty. – Gdzie byłeś? – zdziwił się Kleks. Iskierka opowiedział mu o wszystkich przygodach, a potem wręczył kwiat i podarunki od nowych przyjaciół. – To dla ciebie – powiedział. – Każdy z nich to kawałek mojej dzisiejszej przygody.

Kleks był wzruszony. – To najpiękniejszy prezent, jaki dostałem – wyszeptał. – Bo nie tylko kwiat, ale i historie o dobroci. Iskierka zrozumiał wtedy, że prawdziwą radość daje nie to, co się znajdzie, ale to, co się da innym. Spojrzał na przyjaciół, którzy zebrali się wokół, i poczuł ciepło w sercu.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Iskierka wrócił do swojej stajenki. Na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy, a wiatr szumiał cichutką kołysankę. Konik zamknął oczy, myśląc o wszystkich, którym pomógł, i uśmiechnął się do snu. Wiedział, że jutro znów będzie biegał po łące, ale teraz był czas na odpoczynek.