Kucyk Karmel i Gwiazda Wieczorna

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolince, gdzie pachniało sianem i polnymi kwiatami, mieszkał mały, puszysty kucyk o imieniu Karmel. Miał złocistą grzywę, która lśniła w słońcu, i wielkie, brązowe oczy pełne ciekawości. Każdego dnia biegał po łące, gonił motyle i poznawał świat.

Najbardziej ze wszystkiego Karmel lubił wieczory. Gdy słońce chowało się za wzgórzami, a niebo stawało się granatowe jak atrament, na firmamencie pojawiała się jedna, wyjątkowo jasna gwiazda. Była to Gwiazda Wieczorna, którą wszyscy mieszkańcy doliny podziwiali. Kucyk siadał na trawie i wpatrywał się w nią z zachwytem. Świeciła tak pięknie, że aż chciało się jej dotknąć.

Pewnego dnia Karmel zapytał swoją mamę, piękną klacz o srebrzystej grzywie: – Mamo, dlaczego ta gwiazda jest taka jasna? I czy mogę polecieć do niej i jej dotknąć? Mama uśmiechnęła się czule i odpowiedziała: – Moje kochane źrebię, gwiazdy są bardzo, bardzo daleko, wysoko na niebie. Ale możesz na nią patrzeć i cieszyć się jej światłem, tak jak ja cieszę się, patrząc na ciebie.

Karmel jednak nie dawał za wygraną. Wstał na tylne nóżki i podskakiwał, ile miał sił, próbując dosięgnąć gwiazdy. Jego kopytka stukały o ziemię, a grzywa powiewała na wietrze. Podskakiwał raz za razem, ale gwiazda wciąż była daleko. W końcu zmęczony opadł na trawę i westchnął smutno. – Jestem za mały – szepnął.

Mama podeszła do niego i musnęła go nosem po grzywie. – Chodź, pokażę ci coś magicznego – powiedziała cicho. Zaprowadziła go nad małe, leśne jeziorko, które leżało wśród trzcin i lilii wodnych. Woda była gładka jak lustro, a w niej odbijało się całe wieczorne niebo. Karmel spojrzał w dół i ujrzał tę samą gwiazdę, teraz tuż obok niego, jakby pływała po tafli.

– Popatrz – powiedziała mama – gwiazda jest teraz blisko ciebie. Możesz jej dotknąć... ale tylko swoim spojrzeniem. Kucyk pochylił się nad wodą i zobaczył swoje własne odbicie obok gwiazdy. Uśmiechnął się szeroko. – Widzisz, gwiazda jest w niebie, w wodzie, a przede wszystkim w twoim sercu, kiedy na nią patrzysz – dodała mama.

Tego wieczoru Karmel wrócił na swoją ulubioną łąkę. Położył się na miękkiej, pachnącej trawie i wpatrywał się w niebo. Czuł się spokojny i szczęśliwy. Wiedział już, że nie musi dotykać gwiazdy, bo jej blask jest dla niego i dla każdego, kto chce go zobaczyć. Zamknął oczy, a gwiazda mrugała mu cicho, jakby mówiła: śpij dobrze, mały kucyku. Dobranoc, Karmelu. Dobranoc, gwiazdo.