Chmurka i tajemnica małych kopyt

— Bajka do czytania —

Na wielkiej, zielonej łące, gdzie słońce każdego ranka budziło krople rosy, mieszkały konie i kucyki. Najmniejszym z nich był kucyk o imieniu Chmurka – miał miękką, białą grzywę i oczy jak dwa błyszczące kasztanki. Każdego dnia przyglądał się dużym koniom, które galopowały tak szybko, że wiatr gubił im grzywy.

Chmurka bardzo chciał być taki jak one. Próbował stawać na tylnych nogach, ale jego nóżki były za krótkie. Próbował rżeć głośno i donośnie, ale z jego pyska wychodził tylko cichy, figlarny dźwięk. „Jestem za mały” – wzdychał i kładł się w cieniu starego dębu.

Pewnego dnia przybiegł do niego koń o imieniu Grom. Grom był ogromny, z błyszczącą sierścią i kopytami wielkimi jak talerze. „Chmurko, dlaczego jesteś smutny?” – zapytał. „Bo nie umiem galopować tak jak ty” – odpowiedział kucyk. Grom roześmiał się ciepło: „Ale ty potrafisz coś, czego ja nie umiem. Chodź, pokażę ci coś.”

Grom zaprowadził Chmurkę na małą polanę, gdzie leżały niskie płotki i kolorowe słupki. „To jest tor przeszkód dla kucyków” – powiedział. „Skacz!” Chmurka nabrał odwagi, rozbiegł się i… frr! Przeskoczył płotek lekko jak piórko. Potem następny i następny! Był szybszy od wiewiórki i zwinniejszy od zająca.

„Brawo!” – zawołały inne kucyki, które przybiegły popatrzeć. Okazało się, że małe kopytka Chmurki świetnie nadają się do precyzyjnych skoków, a jego mały wzrost pomaga mu przeciskać się przez wąskie ścieżki. Duże konie nie mogły tego zrobić. Chmurka poczuł dumę i radość.

Od tego dnia kucyki i konie pracowały razem: duże konie galopowały po otwartej łące, a małe kucyki uczyły wszystkich skakać i bawić się w chowanego. Chmurka zrozumiał, że nie trzeba być największym, żeby być ważnym. Wystarczy być sobą.

Gdy zapadł zmierzch, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Chmurka położył się na miękkiej trawie obok starego dębu. Księżyc świecił mu prosto w oczy, a w oddali słychać było ciche rżenie przyjaciół. „Dobranoc, łąko” – szepnął i przymknął powieki. Wiatr niósł zapach siana, a Chmurka czuł, że jest dokładnie tam, gdzie powinien być.