Kombajn Franek i małe ziarenko

— Bajka do czytania —

W złocistym polu pszenicy, tuż przy lesie, mieszkał mały kombajn o imieniu Franek. Franek był czerwony, błyszczący i bardzo lubił swoją pracę. Każdego ranka wyjeżdżał na pole, by zbierać dojrzałe kłosy. Ale najbardziej na świecie nie lubił małych ziarenek, które spadały z kłosów i gubiły się w trawie.

Pewnego dnia, gdy Franek jechał wzdłuż rzędu pszenicy, usłyszał cichutki płacz. Zatrzymał się i nasłuchiwał. To było maleńkie ziarenko, które leżało samotnie na ziemi. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Franek. – Bo jestem takie małe i nikt mnie nie chce – odpowiedziało ziarenko. Franek westchnął i chciał jechać dalej, ale coś go zatrzymało.

– Zaraz, zaraz – powiedział Franek. – Nie jesteś sam. Każde ziarenko jest ważne. Bez ciebie nie będzie nowego chleba ani nowych roślin. Ziarenko przestało płakać i spojrzało na Franka z nadzieją. – Naprawdę? – spytało. – Naprawdę – potwierdził kombajn.

Franek ostrożnie podniósł ziarenko swoją wielką łyżką i umieścił je w koszyku. Potem pojechał dalej, ale tym razem uważnie zbierał wszystkie ziarenka, nawet te najmniejsze. Każde traktował jak skarb. A kiedy skończył pracę, zawiózł ziarenka do młyna, gdzie zrobiono z nich pyszną mąkę.

Wieczorem Franek stał na skraju pola i patrzył w niebo. Gwiazdy świeciły jasno, a on pomyślał o małym ziarenku. – Każdy jest ważny, nawet jeśli jest malutki – szepnął do siebie. Poczuł się szczęśliwy, że pomógł. Potem zamknął swoje wielkie oczy i odpoczywał w ciszy nocy.

Następnego dnia na polu wyrosły nowe, małe roślinki. Ziarenko, które Franek uratował, dało początek całej nowej pszenicy. Franek uśmiechnął się i odtąd zawsze dbał o każde, nawet najmniejsze ziarenko. Bo wiedział, że w małych rzeczach kryje się wielka siła.

I tak, gdy zapadła cisza, a na niebie zaświeciły gwiazdy, Franek szepnął dobranoc polu i wszystkim ziarenkom. – Śpijcie spokojnie – powiedział i sam zapadł w głęboki, spokojny sen. A wiatr niósł jego słowa daleko, hen, hen…