Mała Tęcza i Zagubiony Kolor

— Bajka do czytania —

Na niebie, tuż nad łąką pełną kwiatów, mieszkała sobie mała tęcza. Miała siedem barw: czerwoną, pomarańczową, żółtą, zieloną, niebieską, granatową i fioletową. Każdy kolor był inny i każdy miał swoje ulubione miejsce. Czerwony lubił grzać się w słońcu, zielony tańczył z wiatrem, a niebieski kąpał się w kroplach deszczu. Wszyscy byli przyjaciółmi, dopóki pewnego dnia nie przydarzyło się coś dziwnego.

Kiedy słońce obudziło się rano, tęcza przeciągnęła się i spojrzała na swoje barwy. Nagle zauważyła, że brakuje jednego koloru. „Gdzie jest niebieski?” – zawołała zaniepokojona. Pomarańczowy rozejrzał się dokoła, żółty zajrzał pod chmurki, a czerwony wzruszył ramionami. Niebieski zniknął bez śladu. „Musimy go znaleźć” – powiedziała tęcza. „Bez niego nasz łuk nie będzie pełny.”

Kolory postanowiły ruszyć na poszukiwanie. Czerwony pobiegł w stronę wschodzącego słońca, pomarańczowy wskoczył do strumyka, a żółty poleciał za motylami. Zielony przeszukał trawę, granatowy wspiął się na drzewo, a fioletowy zajrzał pod kamienie. Szukali wszędzie, ale nigdzie nie było niebieskiego. „Może on myśli, że jest niepotrzebny?” – zastanowił się zielony. „Albo schował się, bo czuje się inny?” – dodał czerwony.

W końcu kolory usiadły zmęczone na polanie. Wtedy mały fioletowy szepnął: „A gdybyśmy tak spróbowali zastąpić niebieskiego? Może damy radę zrobić jego robotę?” Pomysł wydał się dobry. Czerwony próbował być zimny jak woda, ale tylko parzył. Żółty chciał rozjaśnić niebo, ale było za jasno. Zielony udawał liście, ale nie pasował do chmur. Każdy kolor starał się naśladować niebieskiego, ale nic nie działało tak, jak powinno.

Nagle zza obłoku wyjrzało słońce i zobaczyło smutne kolory. „Dlaczego jesteście takie zmartwione?” – zapytało. Opowiedziały mu o zaginięciu niebieskiego. Słońce uśmiechnęło się i powiedziało: „Każdy z was jest wyjątkowy na swój sposób. Niebieski jest potrzebny, by pokazać bezkres nieba i głębię jezior. Bez niego świat straciłby wiele piękna. Ale wy też jesteście ważni – razem tworzycie coś cudownego.”

Wtedy zza małej chmurki wyszedł niebieski. Był cały smutny. „Myślałem, że beze mnie będzie lepiej, że nikt mnie nie lubi” – wyznał. Inne kolory otoczyły go i przytuliły. „Jesteś nam potrzebny! Tęcza bez ciebie jest jak pudełko bez jednej kredki” – zawołały. Niebieski uśmiechnął się i wrócił na swoje miejsce. Tęcza rozpromieniła się – wszystkie kolory znów były razem, a łuk na niebie stał się jeszcze piękniejszy.

Od tego dnia kolory już nigdy się nie kłóciły. Zrozumiały, że różnorodność to skarb, a każdy z nich ma swoją niepowtarzalną moc. Tęcza świeciła nad łąką każdego dnia, radosna i pełna wszystkich barw. A małe dzieci patrzyły w górę i mówiły: „Jaka piękna tęcza!” – nie wiedząc, że kolory właśnie nauczyły się, że bycie razem czyni świat lepszym.

Gdy zapadł wieczór, słońce powoli chowało się za horyzontem. Tęcza delikatnie zgasła, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Każdy kolor położył się spać w swoim zakątku nieba, a wiatr nucił im kołysankę. Dobranoc, kolorowa tęczo. Dobranoc, wszystkie barwy. Śpijcie spokojnie, bo jutro znów rozświetlicie świat.