Bajka o Leśnych Koloniach

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie sosny sięgały nieba, a strumyk śpiewał piosenki, mieszkał mały wiewiórek Tofik. Miał mięciutki, rudy ogon i wielkie, błyszczące oczy. Pewnego dnia mama powiedziała: – Tofiku, czas na leśne kolonie! Będziesz spał w domku na drzewie, poznasz nowych przyjaciół. Tofik poczuł, jak w brzuszku robi mu się dziwnie – trochę jakby ktoś połaskotał go piórkiem.

Tofik spakował do plecaka ulubiony żołądź, kocyk w kropki i mały kubeczek. Tata odprowadził go na polanę, gdzie stał autobus z kory. – Nie martw się, synku – powiedział cicho. – Każda przygoda zaczyna się od odwagi. Tofik machnął ogonkiem i wsiadł do środka. Siedział obok jeżyka Igiełki, który trząsł się ze strachu. – Ja też się boję – szepnął Tofik i uśmiechnął się.

Na koloniach czekał pan Borsuk, wysoki i brodaty. Pokazał im drewniane domki, huśtawkę z gałęzi i wielkie ognisko. – Będziecie sadzić kwiaty, szukać skarbów i piec szyszki – powiedział. Tofikowi od razu zrobiło się cieplej na sercu. Znalazł domek numer trzy, a na drzwiach narysowaną wiewiórkę. – To mój domek! – zawołał radośnie.

Pierwszej nocy było cicho. Tofik leżał w śpiworze i słyszał, jak wiatr szumi w gałęziach. Nagle ktoś zapukał. To była mała sarenka Łatka. – Boję się ciemności – szepnęła. Tofik zapalił lampkę z szyszki. – Posłuchaj – powiedział. – To tylko wiatr, a gwiazdy świecą nad nami. Razem zasnęli spokojnie.

Następnego dnia pan Borsuk zorganizował wielkie poszukiwanie skarbów. Tofik i Igiełka znaleźli pod kamieniem kryształek mchu. – To znaczy, że jesteś odważny – powiedział pan Borsuk. Tofik poczuł dumę. Wieczorem przy ognisku śpiewali piosenki o lisach i jeżach. Tofik myślał o mamie i tacie, ale wiedział, że dobrze mu tu.

Ostatniego dnia Tofik pomógł Łatce zrobić wianek z polnych kwiatów. – Będę tęsknić za tobą – powiedziała sarenka. – Ale wrócimy tu za rok – odparł Tofik. Obiecali sobie, że napiszą listy na liściach klonu. Kiedy autobus wracał do domu, Tofik patrzył przez okno na las i uśmiechał się.

Mama i tata czekali na polanie. – Jak było? – zapytali. – Fajnie – powiedział Tofik. – I trochę tęskno. Ale już wiem, że nowe miejsca mogą być przygodą. Przytulił się do mamy i poczuł, jak ogon robi mu się ciepły. W nocy, leżąc w swoim łóżku, patrzył przez okno na gwiazdy. – Dobranoc, lasie – szepnął. – Dobranoc, przygodo.

I tak Tofik zasnął, a gwiazdy nad lasem mrugały do niego jak małe, przyjazne ogniki. Cisza otuliła domek, a wiatr niósł zapach mchu i przygód, które jeszcze czekały. Dobranoc, Tofiku. Dobranoc, mały odkrywco.